50 anos de pop, rock e malditismo na música galega
Sexta-feira, Junho 04, 2010

Pola parte que nos toca non podemos máis que estar agradecidos xa que ademáis de incluir un tema noso no duplo CD -Maria Silenzo- adicanos nada menos que catro páxinas cheas de boas palabras para a nosa música. Coma sempre acontece con este tipo de obras e xa advirte Xavier Valiño no prólogo, bótanse en falla algunhas referencias actuais pero si que é certo que aínda que non estean todos os que son si que son todos os que están.
Podédelo atopar tanto en librarías coma tendas de discos ou tendas online.
Illa Pedra
Terça-feira, Junho 01, 2010

Fanny + Alexander - Illa Pedra (2010).mp3
ILLA PEDRA
aquí tes, nas túas mans
un feixe de palabras sen puntos
-non pode haber puntos na nosa historia-
porque acaba de comezar
como anduriñas, chegadas da terra dos emigrantes
voltaremos á casa no tempo da calor
-para acougar-
mais non esquecemos de onde vimos
que mortos levamos gardados na retina
que lingua nos sae dos beizos
do máis fondo da gorxa
marchar é o noso sino e, quizais
ir deixando atrás todos os portos, de tan vellos
pra cando veñas, encherei a casa de follas secas
inventarei un outono pra ti
e, despois, asarei castañas no forno
tatuaremos un mapa sobre a palma da man
como cando soñabamos, de nenas, as cidades nas que vivir
e o tempo non era se non iso
agardar a ser maiores e marchar
non podes quedar aquí, dis
non polo de agora
mais o fío co que imos tecendo a nosa historia
remata no vértice exacto do último poro da pel
e o paraíso segue aí, no mesmo punto dese mapa
onde nos imos atopar
e como cando nenas, sabemos que a viaxe só remata
cando unha illa se convirte en todo un mundo
e non hai necesidade de ir mirar alén dela
pregúntome, entón, que fago aquí
que fago aquí
a illa durme
eu pecho os ollos e agardo a que saia o sol
Peza, video, libro e tema
Terça-feira, Fevereiro 02, 2010
Soubemos ademais que imos aparecer nun libro escrito por Fernando Fernández Rego adicado ao Pop galego que vai sair esta primavera editado por Toxosoutos. Levará biografías e discografías comentadas de máis de 60 bandas e solistas galegos das catro últimas décadas xunto con artigos de sinaturas convidadas e unha escolma da escena actual en CD. Un libro moi necesario no que por suposto estamos encantados de aparecer.
Tamen está case pronto un novo tema que irá incluido no compilatorio República Billarda, un disco en apoio ao noso deporte tradicional por excelencia. A letra está baseada nun texto de Lara Dopazo -que repite tras engaiolarnos co de Píntamas de escuro- e leva por título Lipilape, o nome que lle dan á billarda en Marín, a súa vila natal:
LIPILAPE
hoxe vai frío e iso é todo o que importa
chove e no ceo voan estornelas
míralas de tan lonxe
e quen as puidera pendurar do vento pra sempre
se bates forte co palán, co pulso firme
pode que atraveses o mar o océano a terra toda
se bates forte pode que enchas o meu ceo de estornelas
debullar o seu paso por entre as gueivotas
a súa traxectoria exacta de labirintos que se perden
pensei o noso varal nas nubes e polas noites
velo escorregar polo aire polo vento
velo escorregar por entre os teus dedos tinguidos de xiz
que era con xiz que pintabas as liñas que cinguían o noso mundo
tendías pontes dun lado ao outro
trazos coma constelacións e, ás veces, imaxinar marcas sobre a terra seca
porque
cantos movementos precisas para chegar aquí?
canta precisión pra que a estornela bote a voar?
mírala atravesar o aire o vento
mírala atravesar a liña do horizonte por diante dos teus ollos
e por tras dos teus ollos, eu
agardando do outro lado do mar
ser o teu varal, escorregando nos dedos
e como estornela
saber da imposibilidade das gaiolas pra atraparnos
ser feble e brutal ao mesmo tempo, firme
sen teito no que gorecerse
polo ar polo vento
correr canda a luz
ata que voltes onda min
hox vai frío. chove. e todo o que importa é que no ceo voan estornelas
entre o teu mundo e o meu, un varal
tres pasos de distancia
só tres
Libro-disco
Terça-feira, Outubro 13, 2009

Ademais do Voces Novas o outro compilatorio editado este verao do que facemos parte é Once máis 15, un libro-disco publicado por Ediciós do Cumio no que quince bandas galegas musicamos poetas galegos:
Pódese ler na páxina de Cumio o limiar da obra, escrito pola poeta e editora María Lado, así como os textos e fotografías dedicados a Alfonso Pexegueiro e ao texto "Se has de chorar", ao que lle pon música zimmer103 e a Álvaro Cunqueiro de quen Miguel Alonso se encargar de musicar "Nos ollos teus".
Zimmer103, Miguel Alonso, Ataque Escampe, Miguel A Suárez, Xurxo Mares, Fanny+Alexander, Anxo Rei, Roberto Sobrado e banda, Snail, Meiga do Norte, Julian Ross, David Taboada, Elanor, Fucoxabier e Nao poñen a música. Os poemas escollidos pertencen a Alfonso Pexegueiro, Álvaro Cunqueiro, Antón Lopo, Celso Emilio Ferreiro, Daniel Salgado, Darío Xohán Cabana, Grupo Rompente, Luis Pimentel, Manuel Curros Enríquez, Manuel María, e Rosalía de Castro.
O libro recolle as versións orixinais dos poemas, aquelas que serviron como punto de partida para as composicións dos músicos, así como as biografías dos autores. Por parte dos músicos, a edición achega imaxes dos artistas e bandas ás que acompaña un texto de presentación de cada unha delas.
Entrevista na Mondosonoro
Quarta-feira, Outubro 07, 2009
![]() | |
| Este verao saiu publicada na revista Mondosonoro esta entrevista que nos fixo Xavier Valiño: FANNY+ALEXANDER, SASTRES A MEDIDA Fanny+Alexander llegan a su tercer disco, Alfaias, en plenitud de facultades. Noel nos lo presenta, repasando al tiempo el estado de la industria y la escena hoy en día.
Para empezar, ¿en qué diríais que se nota la evolución en este disco respecto a los dos anteriores? - Sobre todo en cuanto a la accesibilidad de la música: en este disco creo que casi encontramos el equilibrio ideal entre hacer canciones que puedan interesar tanto al melómano más exigente como al más casual. Hay temas de pop muy canónico como “Tardes de domingo” o “Na febre dos incendios”, pero también hay temas que son puro concepto, experimentando con estilos diversos, que funcionan exactamente igual de bien, o eso intentamos, y pueden llegar a gustar cualquiera. Ésa era la idea: explorar las diversas sensibilidades del pop sin perder el espíritu inquieto y experimentador con que nació Fanny+Alexander. ¿Vuelve a ser una colección de canciones con textos de poemas o habéis pensado o encontrado algún elemento en común detrás? - Sí, el factor generacional es clave. A nivel musical, fuimos tocando todos los palos de la música indie de las dos últimas décadas, con multitud de homenajes no demasiado evidentes, desde Belle & Sebastian a Slowdive, pasando por Tindersticks o New Order. Buena parte de nuestro acervo musical está presente de una manera u otra. Y a nivel lírico, exactamente igual: todos los autores son de nuestra generación, nacidos en los 70 y primeros 80, por lo que hay un hilo invisible entre temáticas y estilos que da bastante unidad a las letras. Lo que no he conseguido es ver el significado del título en relación al contenido. ¿Podéis explicarlo? - Inicialmente queríamos titularlo O alfaiate -el sastre- ya que es así como nos sentimos a la hora de hacer música, juntando remiendos, botones y telas de orígenes muy diversos para hacer una prenda nueva y original. Lo que pasa es que lo de sastre nos sonaba demasiado folkie, así que decidimos sintetizarlo en Alfaias, literalmente alhajas, pero también cualquier cosa que salga de las manos de un sastre, fruto de su corta y pega. Además, hace poco supimos que en Brasil llaman alafaias también a un instrumento de percusión muy parecido al tamboril gallego, así que mejor aun. Así que el chaval de la portada estaba escuchando el disco de debut de Yes, ¿no? ¿Os gusta ese disco? -No sé si sabíais que la portada original salió censurada en España-. - No lo sabíamos, la verdad. La foto nos enamoró desde el primer momento y que su autor -Ed Uthman- la hubiese publicado bajo licencia copyleft nos pareció un regalo del cielo. Lo de que era el primero de Yes lo supimos después, y aunque no somos especialmente fans del rock progresivo, sí que compartimos esa libertad formal a la hora de producir música, así que en el fondo no es una mala opción. De todas maneras, siendo la foto de 1971, casi preferiríamos que hubiese sido el Hunky Dory de Bowie, el Who's Next de The Who o el What's Going On de Marvin Gaye (risas). ¿Qué os planteáis a la hora de elegir un texto y de qué huís conscientemente? - En este nuevo disco escogimos primero a los autores y, después, sus textos, principalmente para poder acotar lo máximo posible el denominador común generacional. Evidentemente, conocíamos sus obras de antemano, por lo que jugamos con ventaja y no corríamos el riesgo de tener que adaptar un texto que pareciese salido del Rexurdimento, que es lo que intentamos evitar esencialmente, ya que siempre buscamos textos que sean tan modernos en tono, estilo y temática como la música que los va a arropar. En este tercer disco ya no hay ningún texto vuestro. ¿Ya no los componéis, no volveréis a hacer otros, hay algunos descartados por ahí o cómo está la cosa? - Nuestro próximo disco saldrá casi seguro en Navidad y será de versiones, tanto propias -regrabando en formato unplugged algunas de nuestras canciones más conocidas- como ajenas, haciendo versiones en gallego de temas de The Clash, Joy Division, The Cure y otros. Pero para el siguiente a ése, con material nuevo, sí que tenemos pensado volver a escribir letras, que ya va tocando. ¿Han evolucionado de alguna forma vuestros gustos musicales en los últimos tiempos? - Debe ser la edad, pero cada vez suenan más guitarras acústicas y menos eléctricas en nuestros Ipods. Gente como Will Oldham, Elvis Perkins, Yaya Herman Dune o Connor Oberst van desplazando a otras propuestas más aceleradas, sean guitarreras sean electrónicas. De hecho, en este disco se nota bastante, con varios temas 100% acústicos sin rastro de electrónica aparente y un buen número de cortes a menos de 100 BPM. Definitivamente, debe ser la edad (risas). ¿Sería posible un Fanny+Alexander sin instrumentación electrónica? - Sí. De hecho, la idea de ese próximo disco de versiones propias surgió por eso, por darle importancia a las canciones, independientemente del estilo o formato. Queríamos coger algunas de nuestras canciones más electrónicas y desnudarlas, dejarlas en formato acústico y que la canción se defendiese por si sola, más allá de los arreglos electrónicos y la producción elaborada. Si una canción es buena lo va a ser siempre, esté interpretada por un trío punkarra, un cantautor anodino o la Orquesta Sinfónica de Londres. Por eso nos apetece ponerlas a prueba, a ver que hay detrás del vestido. ¿Qué tiene que tener para vosotros una perfecta canción pop? - Esencialmente, melodía. Por supuesto que la letra, el ritmo, la interpretación y los arreglos son importantes, pero lo único que no puede fallar en una canción pop es la melodía. Una melodía que atrape desde la primera escucha y que se te incruste en el cerebro para el resto de tu vida. Puedes olvidar la letra, el título de la canción y hasta el nombre del grupo, pero si una canción es buena, nunca olvidarás la melodía, siempre serás capaz de tararearla. Y eso significa que tu canción pasa a formar parte de la cultura popular, el objetivo de cualquier gran canción pop, que al final acaba transcendiendo a su autor. Vosotros habéis demostrado desde el inicio que permitir la descarga libremente y, al mismo tiempo, hacer una edición comercial son perfectamente compatibles tanto con Fanny+Alexander como con los discos de A Regueifa. ¿Por qué la mayoría de los artistas no lo ven así de claro? - Igual porque no se paran a mirar con calma el número de discos que se venden hoy en día, con cifras verdaderamente ridículas. El copyleft es una opción ética, artística y hasta política, pero el simple hecho de difundir tu música por cuantos más medios mejor, en el contexto actual es sobre todo una necesidad que responde a motivaciones practicas, ya que la inmensa mayoría ya no compra ni comprará discos. Normalmente los grupos que empiezan lo tienen claro, no tienen nada que perder y saben que poniendo su música a disposición de su público potencial van a ser más conocidos y a conseguir más conciertos y difusión. El problema lo suele tener la gente con experiencia, que sabe lo que es cobrar royalties por no hacer nada y no están dispuestos a renunciar a eso. Pero está claro que ése es un modelo en vías de extinción: gente como Joe Crepúsuculo, que también regala su música llegando a ser mejor disco del año para muchos medios, ha demostrado que se puede llegar a conseguir lo mismo que con una carrera comercial tradicional. Los tiempos no es que estén cambiando, es que ya han cambiado, y el que se quede atrás, simplemente no existe. ¿Cuáles serán los próximos retos a los que tendrán que hacer frente los artistas y la industria? - En mi opinión, mejorar la comercialización digital de los discos. La gente está acostumbrada a bajarse todo lo que quiere y más sin pagar un duro, y eso no lo va a para nadie, pero es muy posible que muchos estuviésemos dispuestos a pagar una tarifa plana mensual para poder hacer lo mismo sabiendo que son ripeos de calidad, con los discos completos con sus letras y sabiendo que parte de lo que pagas revierte en los grupos. El modelo de Itunes, vendiendo los discos al mismo precio o más que en CD, no me parece viable, pero una tarifa plana de descarga ilimitada de discos sí que tendría éxito entre los verdaderos melómanos. No hay nada peor que ponerte a escuchar un disco al que le tenías ganas y que le falten canciones o sea un ripeo de baja calidad. ¿Y en la escena gallega, que se debe mejorar? - En estos últimos cuatro años se dieron pasos de gigante para la profesionalización de la música en directo con la Red Gallega de Música en Vivo, lo que debería de ser un ejemplo de por donde tirar. La gente está más hambrienta que nunca de música en directo; sólo es cuestión de crear una oferta estable. Además los ingresos que obtienen los grupos son fundamentales, ya que aunque no den para vivir de la música, sí que dan para dar nuevos pasos en sus carreras, permitiendo la grabación de discos o la producción de videoclips. ¿Qué hay que no pueda hacer uno mismo en el mundo de la música? - Realmente nada. Uno puede ser músico, productor, ingeniero, mezclador, masterizador, realizador de sus videoclips, promotor y hasta manager de uno mismo sin salir de su dormitorio. Hace años esa polivalencia era impensable, pero ahora vemos infinidad de ejemplos de autogestión que funcionan con éxito. Evidentemente, supone muchísima más carga de trabajo, pero garantiza libertad y control absoluto del proceso creativo, algo fundamental para un artista que respete su obra. ¿En algún momento cuando empezabais pensabais que algún día tendrías comentarios en revistas y periódicos importantes, que sonaríais en los programas más seguidos –al margen de las radio-fórmulas, claro-, que tendríais seguidores que antes eran gente a la que admirabais? ¿Qué se siente? - La verdad es que cada vez que aparecemos en un medio, sea estatal o gallego, no nos deja de sorprender, sobre todo teniendo en cuenta nuestra particular idiosincrasia, ya que somos un grupo que regala su música, graba en su casa, canta en una lengua periférica, apenas da conciertos e invierte cero euros en promoción. Lo bueno de conseguir tener repercusión y llegar a la gente bajo esas coordenadas es que tienes la garantía de que no hay distorsiones comerciales o modas pasajeras por el medio, que lo que llega es la música pura y dura, que estás ahí por tu música y no por motivos accesorios o grandes cantidades invertidas en promoción. Todo un orgullo, aunque a veces de algo de vértigo salir al lado de gente de la que hasta hace no mucho eras fan. Buen momento para demostrarle al nuevo gobierno gallego la importancia del idioma en el arte y en la vida diaria en general, ¿no? - Sí. Si algo bueno va a traer la catástrofe que va a ser la vuelta al gobierno de la derecha centralista, con sus típicas políticas anticulturales de siempre, es que la cultura gallega va a recuperar espontaneidad, podrá volver a ser alternativa alejada del paraguas del oficialismo, lo que sin duda es muy sano. Ahora mismo los ánimos están muy caldeados con el tema del idioma y la eliminación de toda la programación cultural de los medios de comunicación públicos, y está claro que toda esa indignación se va a traducir en renovadas energías creativas, nuevos proyectos y nuevas iniciativas, que en el fondo siempre van muy ligadas a lo reivindicativo. Por suerte, la escena gallega tiene vida propia, y aunque se carguen las subvenciones a festivales, los programas de TV y radio, los certámenes tipo GZcrea y Nsaio o las Redes de Música en Vivo y de Locales de Ensayo, los grupos van a seguir ahí con más fuerza que nunca. Lo que está claro es que por mucho que desde la nueva Xunta destruyan los apoyos públicos que había a la cultura y música gallega, de poco les va a servir: esto es mucho más grande de lo que pueden imaginar. ¿Habrá conciertos con este disco o quedan ya definitivamente descartados? - Conciertos grandes, casi seguro que no, porque la verdad es que nos vemos incapaces de llevar las nuevas canciones al directo con un mínimo de fidelidad al disco, a menos que fichemos seis o siete músicos, algo que no estamos por la labor. Así que lo que haremos será preparar un formato pequeño, semiacústico, donde las canciones sean lo principal, en un formato más íntimo para locales pequeños. Por último, ¿cuál ha sido la mejor anécdota en tu experiencia en el mundo de la música? - Hace poco un amigo nos contó que estaba en un bar y al sonar “Panic” de los Smiths unos chavales que estaban en la barra se pusieron a cantar la letra de “Merda de DJ”, nuestra versión, por encima y por lo que le contaron después se la sabían entera porque la ponían todas las noches en una macrodiscoteca de Rianxo a la que iban siempre. Eso sí, Fanny+Alexander no tenían ni idea de quienes éramos. E imagino que los Smiths tampoco (risas). |
Vozes Novas
Quarta-feira, Setembro 30, 2009

Este verao sairon ao mercado dous discos compilatorios dos que facemos parte. Un é Voces Novas, editado por Komunikando e o Novas da Galiza e no que se inclue un feixe de temas inéditos de boa parte das bandas galegófonas actuais. Nós incluimos Pintamas de escuro, que sen ser inédito en stricto sensu si que é a primeira vez que é editado fisicamente xa que aínda que si que ía incluido na versión en mp3 de Alfaias, non estaba na versión en CD precisamanente para reservalo para este compilatorio. A lista completa de temas é esta:
1.-Bonovo. Sexta
2.-Banda Potemkin. Pensionistas -inédito-
3.-Taru e os paxaros coiro. A xente míntese -inédito-
4.-Ataque Escampe. A Abordaxe Final
5.-Novedades Carmiña. Mata a teu pai -inédito-
6.-The Homens. Ilha Formosa -inédito-
7.-Projecto Mourente. Quero que me aborreças -inédito-
8.-Fanny e Alexander. Píntamas de escuro
9.-GalegoZ. Apocalipse Agora -inédito-
10.-Sacha na Horta. Amodinho -inédito-
11.-Festicultores. Ti tu ti tu ti -inédito-
12.-Skárnio. Venha mais umha -inédito-
13.-Zimmer 103. Queda moito por sachar -inédito-
14.-Nao. Declarámonos culpables
15.-Chiquilicuatres. Jústami llom -inédito-
16.-Os 3 Trebóns. Rapsodia -inédito-
17.-O En-Riquinho (Arremecághona's Produçións). Eu nunca serei yo (refrám sobre umha ideia de Séchu Sende) -inédito-
18.-Planeta Grelos. Licor do negro café -inédito-
19.-Magnifique Band. A night in Bandeira -inédito-
A Summer Wasting
Terça-feira, Setembro 22, 2009

Reportaxe en El Pais
Sexta-feira, Junho 19, 2009

Celebrados membros da promoción pop de mediados de década enfróntanse ao reto do segundo elepé
Di o tópico que o segundo disco é o máis complicado dunha banda de pop. No primeiro contan cun prazo de gravación que abranxe a vida enteira, argumenta o lugar común, pero para a continuación, apenas un ano. A esta proba enfróntanse arestora algúns dos máis celebrados membros da heteroxénea promoción indie agromada a mediados de década."Rexeito a teoría do segundo disco", apón Noel Feáns, o Alexander de Fanny+Alexander e impulsor da plataforma A Regueifa: "Hai moitos grupos que van de menos a máis e no segundo, se cadra, rebentas, porque tes máis medios". E exemplifica co folk pop dos suecos Herman Düne. Feáns, canda Efi Arias, vén de poñer en circulación Alfaias, unha decena de achegas do seu "pop poliédrico". "Hai quen, en Alfaias, apreza unha síntese entre os primeiros epés e o elepé debut [Finais dos 70, comezos dos 80]", explica, "eu vexo unha evolución".
Para o seu segundo longa duración, Fanny+Alexander recuncan en botar man de textos de escritores. Estíbaliz Espinosa, Emma Couceiro, Mario Regueira, Diego Ameixeiras ou Igor Lugrís arrandean nun, autodefínese Feáns, "pop de exploración". "Caracterizámonos por un afán de non ter estilo propio; neste disco as homenaxes resultan infinitas", argúe, "e iso leva canda si un risco: ninguén sabe onde encaixarte". Até o extremo de que, na tenda dixital iTunes, Fanny+Alexander aparecen na categoría de World music.
Os matices electrónicos campan nunhas cancións que devalan cara ao acústico. "No outono presentarémolo case unplugged", avanza. Será uns meses antes de que penduren na Rede un pacote de versións -Joy Division, entre outros- e autoversións. "Volverémoslle a vida acústica a cancións de xorne máis electrónico" (...)
Podedes ler a reportaxe completa -con Alex De Ataque Escampe, Oscar de Noise Project e o xa mítico Sr. Anido falando de cadanseus novos discos- aqui.
Critica de Alfaias hoxe en La Voz
Quinta-feira, Junho 04, 2009

http://www.lavozdegalicia.es/ocioycultura/2009/06/04/0003_7761749.htm
Un fito na historia do pop galego
Fanny e Alexander confírmanse como os referentes da nova xeración de músicos do país cun terceiro disco no que se apoian en letras de diversos poetas
Angel Varela. REDACCIONComo o novo disco de Fanny e Alexander é tan bo, imos comezar polo único que ten de malo. A gravación é mellorable. Sobre todo o que atinxe ao tratamento das voces -fundamentais no plantexamento sonoro do dúo-, e, en xeral, na mestura final. Son os pequenos inconvenientes dos traballos «made in feito na casa» tan de moda agora, pero que non substitúen as vantaxes dun bo estudio e dun bo técnico.
Pero cando o oínte salva ese pequeno defecto, as virtudes son tantas que converten o disco nun dos mellores da historia da música galega. Para comezar, está o talento que Noel Feáns e Efi Arias teñen para compoñer algunhas das mellores melodías que se escoitaron a este lado de Pedrafita. Outro dos seus toques mestres aparece na súa decisión de aproveitar o gran caudal poético que produce Galicia. Neste álbum pódense escoitar poemas de escritores como Xiana Arias, Emma Couceiro, Estíbaliz Espinosa, Yolanda Castaño ou Diego Ameixeiras, entre outros. Como se fosen uns Fuxan os Ventos do século XXI, Fanny e Alexander elixen acertadamente o material a musicar, e, despois, conseguen enlazar con mestría as verbas deses literatos con melodías que mostran a dose xusta de épica, melancolía e ritmo.
Non esaxeramos se dicimos que este disco resistiría un duelo estético con traballos da realeza pop do país como Golpes Bajos. A facilidade técnica que actualmente permite que se editen discos a centos é un dos inimigos de traballos como o de Fanny e Alexander. É moi difícil distinguir a palla do gran. Hai vinte anos, Arias e Feáns xa terían un contrato cunha discográfica, que lles permitiría facturar álbumes perfectos tecnicamente falando, e os seus traballos terían unha promoción adecuada. Mentres eses tempos non volven, os melómanos deben afinar o seu olfacto para descubrir discos que, coma este, importan.
En Radio 3 e na Radio Galega
Sexta-feira, Maio 22, 2009






