Dialogo entre palabras que afirman e pensamentos que berran en silencio
Terça-feira, Novembro 18, 2008
Á xa longa lista de autores que van poñer as palabras no vindeiro disco (Xiana Arias, Mario Regueira, Pedro Lamas, Yolanda Castaño, Emma Couceiro, Igor Lugris, Tati Mancebo, Daniel Salgado, Estibaliz Espinosa e Diego Ameixeiras) súmase finalmente o ferrolán Alberte Momán co seu poema Diálogo entre palabras que afirman e pensamentos que berran en silencio.
Polo que levamos gravado parece ser que vai tomar a senda experimentadora, na liña de Postpunkdeirada ou Lene, forzando a mestura de estilos e mundos. Neste caso o choque de trens vai ter lugar entre a percusión tradicional galega, o Soul e o Hip-Hop. Con eses ingredientes, nada malo pode sair de ahi, a ver como queda. E a letra, perfecta:
Diálogo entre palabras que afirman e pensamentos que berran en silencio
-Unha aperta que os meus dentes dan á túa pel. Confía nas miñas palabras por que teñen un significado en todos os dicionarios; pero a carne é feble e entre as miñas mandíbulas escorrega un sangue ferroso con cheiro a margarida.
Non podo esperar a ser adulto, a que o cranio se volte branco e feble, porque o teu sangue produce manchas demasiado permanentes sobre unha superficie clara.
Hoxe e mañá a miña espada ten ocupacións fóra de casa. No podemos casar co tempo por que todas as boas oportunidades chegan tarde; se me miras comprobarás que as cousas non cambiaron en absoluto, os marcos das portas continúan cubrindo un baleiro, nesta época de liberdade nas que as fronteiras só existen para a heteroxeneidade.
Por iso que as miñas palabras conxelan todos os alentos, para mimar os soños das armas que me conducen, entre calafríos de dereitos e obrigas.
Non son nada, apenas o odio me enche, só certas palabras poden aplacar o nerviosismo provocado pola vosa calma.
E podo por que son pai, son fillo e miro por vós, docemente coas mans abertas e os ollos pechados, aceptando cegamente verbas que non procuro entender por non molestarme. Só por escoitarvos camiñar ao meu carón, e saber que uns pasos seguen a outros na traxectoria incerta da incerteza liñal.
Nesta amalgama de corpos; mírame se podes achegarte até a miña perna que cubre as túas costas. Vexo polas túas bágoas que tes a capacidade de entenderme e de aceptar; son os xogos que saben ir en contra da paridade para axustarse á orde das cousas xustas.
-Nun pequeno campo as mimosas avanzan subterraneamente, como os pensamentos que nós diriximos coa mirada. Nunca as pálpebras mentiron desta forma. Nun sorriso inocente pérdense todas as palabras.
A liña de metro divídenos agora, so que hainos que van dentro, outros fóra agardan, e entre a multitude non consigo espiarte. Tento non desistir para manter as distancias.
Confío en ti, pero máis nas túas implacables torturas consideradas como equidade e xustiza. Hainos que deben sufrir cos cortes dunha espada que pesa como o mundo, hai outros condenados a cargar co mundo nunha espada e mimar con ela todas as almas.
A caverna do tren aluméase e vexo como reprimes o desexo de saltar cara min. A miña oportunidade de perderme entre as opresións duns muros pretos de formigón armado. O sopor que me provocan pésame menos que as túas caricias.
-Unha aperta que os meus dentes dan á túa pel. Confía nas miñas palabras por que teñen un significado en todos os dicionarios; pero a carne é feble e entre as miñas mandíbulas escorrega un sangue ferroso con cheiro a margarida.
Non podo esperar a ser adulto, a que o cranio se volte branco e feble, porque o teu sangue produce manchas demasiado permanentes sobre unha superficie clara.
Hoxe e mañá a miña espada ten ocupacións fóra de casa. No podemos casar co tempo por que todas as boas oportunidades chegan tarde; se me miras comprobarás que as cousas non cambiaron en absoluto, os marcos das portas continúan cubrindo un baleiro, nesta época de liberdade nas que as fronteiras só existen para a heteroxeneidade.
Por iso que as miñas palabras conxelan todos os alentos, para mimar os soños das armas que me conducen, entre calafríos de dereitos e obrigas.
Non son nada, apenas o odio me enche, só certas palabras poden aplacar o nerviosismo provocado pola vosa calma.
E podo por que son pai, son fillo e miro por vós, docemente coas mans abertas e os ollos pechados, aceptando cegamente verbas que non procuro entender por non molestarme. Só por escoitarvos camiñar ao meu carón, e saber que uns pasos seguen a outros na traxectoria incerta da incerteza liñal.
Nesta amalgama de corpos; mírame se podes achegarte até a miña perna que cubre as túas costas. Vexo polas túas bágoas que tes a capacidade de entenderme e de aceptar; son os xogos que saben ir en contra da paridade para axustarse á orde das cousas xustas.
-Nun pequeno campo as mimosas avanzan subterraneamente, como os pensamentos que nós diriximos coa mirada. Nunca as pálpebras mentiron desta forma. Nun sorriso inocente pérdense todas as palabras.
A liña de metro divídenos agora, so que hainos que van dentro, outros fóra agardan, e entre a multitude non consigo espiarte. Tento non desistir para manter as distancias.
Confío en ti, pero máis nas túas implacables torturas consideradas como equidade e xustiza. Hainos que deben sufrir cos cortes dunha espada que pesa como o mundo, hai outros condenados a cargar co mundo nunha espada e mimar con ela todas as almas.
A caverna do tren aluméase e vexo como reprimes o desexo de saltar cara min. A miña oportunidade de perderme entre as opresións duns muros pretos de formigón armado. O sopor que me provocan pésame menos que as túas caricias.
Artefacto Burbur
Domingo, Novembro 09, 2008
Onte fixéronnos unha visita no noso estudo caseiro Carlos e Alex, voz e guitarra de Projecto Mourente. En teoría viñan só gravar unhas guitarras para algúns dos temas que irán nun EP que editarán antes de Nadal pero xa aproveitamos para poñer a Carlos diante do micro e gravar esa colaboración de voz para o vindeiro disco.
O tema é Artefacto Burbur, con letra baseada nun poema do mesmo nome de Igor Lugrís. Unha canción sobre Antonio Udina -o último falante de Dálmata- que trata o tema da extinción das línguas "minoritarias", algo que aos galegos tristemente nos toca de ben preto. Para compensar, quixemos darlle un ton moi optimista no musical e a incoporación da espilida voz de Carlos Valcárcel no retrouso axudou sen dúbida. Este é o poema en cuestión:
| |
| Igor Lugrís | |
No programa Libro Aberto da TVG
Quarta-feira, Novembro 05, 2008
E seguimos con aparicións televisivas, desta volta saimos -só ao 50%- xunto con NARF e Dios ke te Crew nunha pequena reportaxe de Olalla Vaamonde sobre a relación entre a poesía e a música na escena galega no programa da TVG Libro Aberto.
NEMO - Elena Corredoira con BSO de Fanny+Alexander
Terça-feira, Novembro 04, 2008
Xa está en youtube outra das pezas de NEMO, emitida no programa da TVG Onda Curta. Cada unha das dez pezas de vídeo que forman a curtametraxe mostran como dez pintores galegos crean as súas obras. Nós fomos os responsables da banda sonora de cinco desas dez pezas e unha delas -a do cadro que pinta Elena Corredoira- é a que podedes ver neste video.
A verdade é que polas características das obras que integran NEMO -ben variadas- puidemos soltarnos estilísticamente, tocando paus ben diferentes. Se na anterior de Isabel Rei mesturabamos arranxos orquestrados con electrónica, nesta apenas hai máquinas propiamente ditas, só batería, baixo e guitarras -unhas cantas, iso si- pasadas por multitude de pedais de efeitos. A ver que vos parece.
A verdade é que polas características das obras que integran NEMO -ben variadas- puidemos soltarnos estilísticamente, tocando paus ben diferentes. Se na anterior de Isabel Rei mesturabamos arranxos orquestrados con electrónica, nesta apenas hai máquinas propiamente ditas, só batería, baixo e guitarras -unhas cantas, iso si- pasadas por multitude de pedais de efeitos. A ver que vos parece.
Sobre o novo disco
Quinta-feira, Outubro 16, 2008
Inicialmente a nosa idea era sacar o novo disco xa este outono pero finalmente imos retrasalo até comezos de 2009, febreiro ou marzo como moi tarde. Temos xa case gravados oito temas pero queremos meter algún máis e chegar a doce polo que precisamos un chisco máis de tempo. Tamén vai a haber bastantes colaboracións (Martin Wu de The Homens, Carlos Valcárcel de Projecto Mourente, Alex Charlón de Ataque Escampe, Banin de Los Planetas...) asi que defintivamente precisamos un par de meses máis para gravalos a todos.
O que si xa se vai fechando é a lista de autores que aportan poemas seus coma letra, algúns deles escritos especificamente para ser canción de Fanny e Alexander, o que nos honra enormemente. Polo de agora están Xiana Arias, Mario Regueira, Pedro Lamas, Yolanda Castaño, Emma Couceiro, Igor Lugris, Tati Mancebo, Daniel Salgado -que repite-, Estibaliz Espinosa e Diego Ameixeiras, que non aporta poesía senon prosa. E a cousa non remata ahi, aínda haberá algunha incoporación máis que confirmaremos máis adiante se sae ben.
Andamos tamén barallando o nome do disco, polo de agora o título provisional é "Caixa de alfaias", de ahi a foto que ilustra este post. O conceito resume ben o que facemos -ou máis ben tentamos facer-, crear nova música a base de retallos de orixe diversa, mesturando cores, estampados, texturas e calidades. Compoñendo sentimonos un pouco xastres, un poucos alfaiates, cortando e pegando anacos que pouco teñen que ver entre si pero que combinan ben unha vez cosidos. De ahi o nome do disco, "Caixa de alfaias".
Por suposto non temos a menor intención de mudar o xeito en que vimos achegándonos ao ouvinte -novas plans, idénticas estratexias, que diría Nacho Vegas- e o disco sairá de novo baixo licenza copyleft para descargar de balde dende o netlabel www.aregueifa.net. Tamén faremos unha edición física en CD para os amantes do formato físico que aínda quedan e que publicará A Regueifa Discos e distribuirá en tendas Lonxa Cultural.
Tamén andamos argallando xa o primeiro videoclip coa idea de editar un single de adianto xa no mes de novembro. Desta volta igual estaba ben deixar a timidez a un lado e dar a cara, a ver que sae.
O que si xa se vai fechando é a lista de autores que aportan poemas seus coma letra, algúns deles escritos especificamente para ser canción de Fanny e Alexander, o que nos honra enormemente. Polo de agora están Xiana Arias, Mario Regueira, Pedro Lamas, Yolanda Castaño, Emma Couceiro, Igor Lugris, Tati Mancebo, Daniel Salgado -que repite-, Estibaliz Espinosa e Diego Ameixeiras, que non aporta poesía senon prosa. E a cousa non remata ahi, aínda haberá algunha incoporación máis que confirmaremos máis adiante se sae ben.
Andamos tamén barallando o nome do disco, polo de agora o título provisional é "Caixa de alfaias", de ahi a foto que ilustra este post. O conceito resume ben o que facemos -ou máis ben tentamos facer-, crear nova música a base de retallos de orixe diversa, mesturando cores, estampados, texturas e calidades. Compoñendo sentimonos un pouco xastres, un poucos alfaiates, cortando e pegando anacos que pouco teñen que ver entre si pero que combinan ben unha vez cosidos. De ahi o nome do disco, "Caixa de alfaias".
Por suposto non temos a menor intención de mudar o xeito en que vimos achegándonos ao ouvinte -novas plans, idénticas estratexias, que diría Nacho Vegas- e o disco sairá de novo baixo licenza copyleft para descargar de balde dende o netlabel www.aregueifa.net. Tamén faremos unha edición física en CD para os amantes do formato físico que aínda quedan e que publicará A Regueifa Discos e distribuirá en tendas Lonxa Cultural.
Tamén andamos argallando xa o primeiro videoclip coa idea de editar un single de adianto xa no mes de novembro. Desta volta igual estaba ben deixar a timidez a un lado e dar a cara, a ver que sae.
Aberto por reformas e Onda Curta
Quinta-feira, Outubro 09, 2008
Hai dous domingos estivemos na CRTVG por partida doble, ao mediodia no programa Aberto por reformas da Radio Galega -falando polo miúdo do último disco con Vituco Neira- e xa pola noite no programa Onda Curta da TVG con unha das pezas de NEMO, curtametraxe na que participamos coma coautores da banda sonora. Se tedes curiosidade podedes ver o programa premendo aqui ou no video de youtube de enriba ou escoitar aquel Aberto por reformas premendo acolá.
Fanny+Alexander vs. Los Planetas
Terça-feira, Outubro 07, 2008
Hai uns meses decidimos pasarnos ao analóxico e vender o noso querido Korg Ms2000 para mercar un vetusto Korg Ms20 de 1976, na foto, sintetizador clásico onde os haxa. A casualidade quixo que o vendedor resultase ser nada menos que Banin, teclista de Los Planetas, e o MS20 en cuestión, un dos que usaron os granadinos en todos os discos a partir de Una semana en el motor de un autobus. Pura historia do indie estatal en estado sólido.
Pero a ledicia de que tal xoia pasase a formar parte do noso arsenal sonoro non rematou ahi xa que a relación comercial derivou nunha relación musical, colaborando Banin co seu Hammond nun dos nosos novos temas, Tardes de Domingo. Unha canción, por certo, cuxa letra é un capítulo da novela Tres segundos de memoria de Diego Ameixeiras. Non nos chega con musicar poesía que agora no dá tamén por musicar prosa, que lle imos facer.
Pero a ledicia de que tal xoia pasase a formar parte do noso arsenal sonoro non rematou ahi xa que a relación comercial derivou nunha relación musical, colaborando Banin co seu Hammond nun dos nosos novos temas, Tardes de Domingo. Unha canción, por certo, cuxa letra é un capítulo da novela Tres segundos de memoria de Diego Ameixeiras. Non nos chega con musicar poesía que agora no dá tamén por musicar prosa, que lle imos facer.
NEMO
Sexta-feira, Setembro 26, 2008
Cóntannos que este domingo o programa Onda Curta da TVG emite unha das pezas de NEMO, unha orixinal obra dirixida por Miguel Mariño e Ariadna Camiño. Cada unha das dez pezas de vídeo que forman a curtametraxe mostran como dez pintores galegos crean as súas obras.
Nós fomos os responsables da banda sonora de cinco desas dez pezas e unha delas -a do cadro que pinta Isabel Rei- é a que emiten este domingo. Por certo que tamén se emite no mesmo programa Etcétera, unha curtametraxe de Pachi Baranda, director co que estamos a colaborar coa composición da B.S.O. da súa vindeira fita, Xogo de Nenos. Xa iremos contando asi que nos pasen a premontaxe.
Nós fomos os responsables da banda sonora de cinco desas dez pezas e unha delas -a do cadro que pinta Isabel Rei- é a que emiten este domingo. Por certo que tamén se emite no mesmo programa Etcétera, unha curtametraxe de Pachi Baranda, director co que estamos a colaborar coa composición da B.S.O. da súa vindeira fita, Xogo de Nenos. Xa iremos contando asi que nos pasen a premontaxe.
Melodias galegas
A semana pasada saiu no xornal Santiago Siete unha entrevista que xa aparecera hai uns meses na Mondosonoro. Por se alguén a perdeu, podédela ler na moi recomendable web de Xavier Valiño, o autor da mesma.
La nouvelle bande-son
Hai uns meses saiu unha reportaxe no xornal Público chamado El pop en la nación de naciones no que saiamos xunto a bandas coma Lisabö e Lucas15. Hai pouco soubemos que tamén saiu outro reportaxe parecido na revista francesa COURRIER INTERNATIONAL. Podedes ler o artigo completo -e xa de paso practicar idiomas- premendo aqui. Por certo que se alguén ten a versión en papel da revista e lle pode pegar un escaneo estariamos ben agradecidos.
Galice
Fanny + Alexander
Fanny et Alexander s'appellent en réalité Efi Arias et Noel Feáns. Ils vivent tous les deux à Saint-Jacques-de-Compostelle. Ils proposent une pop légère matinée d'électro, sorte de Belle and Sebastian à la sauce galicienne. Particularité : leurs paroles sont des adaptations de poètes galiciens contemporains. "Nous nous sommes toujours intéressés à la relation entre la musique et la poésie, avec la collaboration par exemple de Sonic Youth et William Burroughs", explique Efi. Finais dos 70s, comezos dos 80s, leur second album, est sorti en septembre 2007.
Subscrever:
Mensagens (Atom)
Mensagens
