Ao outro lado desta fráxil frase sei que respirarás ti.
Criatura de materia escura pensada coa miña materia gris
Saes a camiñar baixo as lentes da galaxia. Como unha princesa
de sombras chinescas nunha peli de Lotte Reiniger.

E estás aí. O universo encollerá para deixarte paso
e pensaba dicir algo querería dicir algo
pero o teu negrísimo perfil arribou antes ca min
ao final desta longa especie de verso.

Ao outro lado da palabra fin explota o teu principio.
Camiñas como unha princesa e se xiro o teu universo
neva. E neva. E neva. E neva.

Es a posibilidade de escoitarme.
Es a posibilidade que poboas.
Es a posibilidade de non saberme.
Es a silhouette dun teatro de sombras.
Estás a un paso de sentirme
concentras toda
esa enerxía escura.
Criatura futura.
Secreta forma humana.