Onte apareceu no xornal PUBLICO unha moi interesante reportaxe de Jesus Marcos sobre a evolución da escena indie estatal e cal foi a nosa sopresa ao vernos na sección de pop electrónico da gráfica que a ilustraba. Máis alá do orgullo de sair en medios estatais tendo en conta que non cantamos en castelán ou ingles, apenas damos concertos e vivimos á marxe da industria regalando a nosa música, o certo é que o gráfico dá para moito.

Por exemplo, que esteamos na hipotenusa dun triángulo imaxinario entre Fermin Muguruza, Fran Nixon (La Costa Brava, Australian Bonde...) e Nacho Vegas non pode ser coincidencia e resulta ben descriptivo do noso acervo musical. E, por suposto, que se cambiamos a Nacho Vegas por Family nunha das esquinas do triángulo non deixa de ter tamén moito sentido para nós. Resulta tamén curioso, por certeiro, o lonxe que estamos dos outros representantes galegos, tanto dos veteranos -Deluxe e Ivan Ferreiro- coma das promesas -Triángulo de Amor Bizarro-. Con TAB temos máis afinidade pero con respeito aos outros dous, coma ben demostra o gráfico, sentímonos bastante máis cómodos á veira da xenialidade anticomercial de Joe Crepúsculo e Manos de Topo que co mainstream patrocinado.