Canta razón destila ese verso de Nacho Vegas. Temos o Soidemersol e o Panorama entre os grandes discos do indie estatal dos 90's e tras escoitar Viaje por paises pequeños, o primeiro single de La Buena Vida tras a recente marcha de Irantzu Valencia, xa a estamos botando de menos. Pobre muller, tras máis dunha década tendo que escoitar críticas á súa (falla de) voz agora resulta que a que poñía o ingrediente máxico á receita era ela coa súa voz tímida, triste e desafinada.

Nós, que coxeamos sen vergoña da mesma pata, defendemos a morte o de facer das limitacións virtude e non podemos sentir máis que simpatía pola boa de Irantzu. E agradecemento. Porque, se imaxinamos xoias coma Tormenta en la mañana de la vida cantadas pola típica cantante cun chorro de voz, o encanto saudoso e amateur de La Buena Vida de seguro que cruzaría a liña invisíbel que de sempre os separou de cousas coma Amaral ou La Oreja de Van Gogh.

Por certo que no novo disco vai n ir temas nos que non vai a haber nen rastro de electrónica -aparente- e en concreto hai un, Na febre dos incendios, que ten moito que ver na produción cos La Buena Vida máis orquestrados, os de Panorama e Soidemersol, con cordas e demais parafernalias. Esta é a letra, un poema escrito a propósito para nós -mil grazas- por Xiana Arias:

NA FEBRE DOS INCENDIOS
Os días sempre rematan. O novo outono non vén só.
Non hai horas de sono Na febre que deseñan os incendios.
Estamos nas vértebras E en cómo estas se cosen.
Din que non hai bestas na noite que deseñan os incendios.

Do río que todo arrastra Din que é violento
E ninguén di violentas As marxes que o comprimen.

Non foi fácil ir ás festas,
Á volta pasabamos días
e noites enteiras atadas
ás patas da cama, (soñando lume)

Precisamos do veleno Para sermos escorpións.
Aparecemos sobre o fondo das batallas deseñadas polo incendio.
Estás nas vértebras Na memoria de mans e ósos
Que facer cos nosos días Deseñados na febre dos incendios?

Do río que todo arrastra Din que é violento
E ninguén di violentas As marxes que o comprimen.

Que canta La Casa Azul no seu último disco, só que desta volta son eles e non elas. Nas últimas semanas rematamos de gravar as colaboracións que restaban, as de Alex Charlón de Ataque Escampe e Martin Wu de The Homens. Alex puxo voz no retrouso de Como Vigo ou Berlin, unha canción baseada nun poema de Pedro Lamas que anda na onda de xente coma Tindersticks, Sparklehorse ou Micah P. Hinson. Pola súa banda Martiño fixo o propio no retrouso de Toda esa enerxía escura, unha peza baseada nun poema de Estibaliz Espinosa que tira máis pola liña de Slowdive, The Radio Dept., My Bloody Valentine e The Jesus & Mary Chain.

Como vedes as adxudicacións non son casuais. E si, os camiños do Pop son inescrutables pero nós teimamos en percorrelos absolutamente todos como parvos, dende os do máis acústico ao máis electrónico, dende o máis canónico ao máis arriscado. Cousas da melomanía, que lle imos facer. Aqui tedes a letra que tan feliz parece facer a Martin Wu na foto:

TODA ESA ENERXIA ESCURA

Hai pouco un amigo fíxonos o típico cumprimento que en realidade é todo o contrario ao dicirnos "parece mentira o ben que soa a vosa música estando feita só con un ordenador". Levaba toda a boa intención do mundo -loubando os resultados profisionais que pode chegar a dar o Do It Yourself que tanto defendemos- pero o certo é que os instrumentos que usamos son "reais", aínda que algúns -como a bateria ou a guitarra e gaita MIDI- sexan electrónicos. O ordenador usamolo esencialmente para gravar, mesturar e masterizar. Como unha imaxe vale máis que mil palabras non nos puidemos resistir a botar man de grande angular e sacarlle unha foto ao noso estudo caseiro.

@s que coma nós sexades moi geeks dos maquinillos podedes botar un ollo á imaxe en Flickr, onde se pode ver a alta resolución e nos tags hai un listado de case todo o equipamento.