Fanny + Alexander

50 anos de pop, rock e malditismo na música galega

2010-06-04T08:27:00.004+02:00

Xa temos no noso poder un exemplar do que vai ser a imprescindible referencia escrita da música pop galega. Editada por Toxosoutos e escrita por Fernando Fernández Rego recolle ao longo de case 400 páxinas biografías e discografías completas e comentadas de máis de setenta grupos galegos ademais de artigos de xente coma Jesús Ordovás, Xose Manuel Pereiro ou Xavier Valiño e un par de CDs con 21 temas de grupos galegos actuais.

Pola parte que nos toca non podemos máis que estar agradecidos xa que ademáis de incluir un tema noso no duplo CD -Maria Silenzo- adicanos nada menos que catro páxinas cheas de boas palabras para a nosa música. Coma sempre acontece con este tipo de obras e xa advirte Xavier Valiño no prólogo, bótanse en falla algunhas referencias actuais pero si que é certo que aínda que non estean todos os que son si que son todos os que están.

Podédelo atopar tanto en librarías coma tendas de discos ou tendas online.

Illa Pedra

2010-06-01T11:00:00.004+02:00

Lara Dopazo, autora das letras de Píntamas de Escuro e Lipilape, pediunos un tema para a banda sonora da primeira curtametraxe de Adriana Páramo, unha obra cuxo guión está baseado no seu poemario Dende Illa Peixe, gañador do GZcrea 2008. O resultado foi esta nova canción:

Fanny + Alexander - Illa Pedra (2010).mp3

ILLA PEDRA

aquí tes, nas túas mans
un feixe de palabras sen puntos
-non pode haber puntos na nosa historia-
porque acaba de comezar

como anduriñas, chegadas da terra dos emigrantes
voltaremos á casa no tempo da calor
-para acougar-
mais non esquecemos de onde vimos
que mortos levamos gardados na retina
que lingua nos sae dos beizos
do máis fondo da gorxa

marchar é o noso sino e, quizais
ir deixando atrás todos os portos, de tan vellos

pra cando veñas, encherei a casa de follas secas
inventarei un outono pra ti
e, despois, asarei castañas no forno

tatuaremos un mapa sobre a palma da man
como cando soñabamos, de nenas, as cidades nas que vivir
e o tempo non era se non iso
agardar a ser maiores e marchar

non podes quedar aquí, dis
non polo de agora
mais o fío co que imos tecendo a nosa historia
remata no vértice exacto do último poro da pel
e o paraíso segue aí, no mesmo punto dese mapa
onde nos imos atopar
e como cando nenas, sabemos que a viaxe só remata
cando unha illa se convirte en todo un mundo
e non hai necesidade de ir mirar alén dela

pregúntome, entón, que fago aquí
que fago aquí

a illa durme
eu pecho os ollos e agardo a que saia o sol

Peza, video, libro e tema

2010-02-02T13:01:00.009+01:00

Hai uns meses que decidimos non dar máis concertos e adicar o noso -escaso, por desgraza- tempo de lecer a facer nova música. Niso andamos e xa temos rematada e entregada a peza que fixemos para a banda sonora de Xogo de Nenos, a nova curtametraxe de Pachi Baranda. El en troques fíxonos un videoclip para Toda esa enerxía escura con imaxes do seu arquivo de Super 8, é o que podedes ver encabezando esta entrada.
Soubemos ademais que imos aparecer nun libro escrito por Fernando Fernández Rego adicado ao Pop galego que vai sair esta primavera editado por Toxosoutos. Levará biografías e discografías comentadas de máis de 60 bandas e solistas galegos das catro últimas décadas xunto con artigos de sinaturas convidadas e unha escolma da escena actual en CD. Un libro moi necesario no que por suposto estamos encantados de aparecer.
Tamen está case pronto un novo tema que irá incluido no compilatorio República Billarda, un disco en apoio ao noso deporte tradicional por excelencia. A letra está baseada nun texto de Lara Dopazo -que repite tras engaiolarnos co de Píntamas de escuro- e leva por título Lipilape, o nome que lle dan á billarda en Marín, a súa vila natal:

LIPILAPE

hoxe vai frío e iso é todo o que importa
chove e no ceo voan estornelas
míralas de tan lonxe
e quen as puidera pendurar do vento pra sempre

se bates forte co palán, co pulso firme
pode que atraveses o mar o océano a terra toda
se bates forte pode que enchas o meu ceo de estornelas
debullar o seu paso por entre as gueivotas
a súa traxectoria exacta de labirintos que se perden

pensei o noso varal nas nubes e polas noites
velo escorregar polo aire polo vento
velo escorregar por entre os teus dedos tinguidos de xiz
que era con xiz que pintabas as liñas que cinguían o noso mundo
tendías pontes dun lado ao outro
trazos coma constelacións e, ás veces, imaxinar marcas sobre a terra seca
porque
cantos movementos precisas para chegar aquí?
canta precisión pra que a estornela bote a voar?

mírala atravesar o aire o vento
mírala atravesar a liña do horizonte por diante dos teus ollos
e por tras dos teus ollos, eu
agardando do outro lado do mar
ser o teu varal, escorregando nos dedos
e como estornela
saber da imposibilidade das gaiolas pra atraparnos
ser feble e brutal ao mesmo tempo, firme
sen teito no que gorecerse
polo ar polo vento
correr canda a luz
ata que voltes onda min

hox vai frío. chove. e todo o que importa é que no ceo voan estornelas
entre o teu mundo e o meu, un varal
tres pasos de distancia
só tres

Libro-disco

2009-10-13T18:27:00.004+02:00

Ademais do Voces Novas o outro compilatorio editado este verao do que facemos parte é Once máis 15, un libro-disco publicado por Ediciós do Cumio no que quince bandas galegas musicamos poetas galegos:

O volume xunta textos de poetas, de Rosalía a Daniel Salgado coa música de Fanny+Alexander ou Ataque Escampe. Once poetas e quince grupos. Xuntounos unha iniciativa da asociación MusicARTE, coordinada polo músico Miguel Alonso, e ve a luz en formato libro-cd. “Ningún lugar seguro para os amantes, agás a respiración” canta Ataque Escampe, a partir dun texto contido no Libro dos amados de Antón Lopo. Os textos van de Rosalía e Curros ao Grupo Rompente e Daniel Salgado. Convértense en cancións por virtude dun elenco variado de músicos no que conviven a electrónica, o pop, o rock de diversa inspiración e outros diversos estilos.

Pódese ler na páxina de Cumio o limiar da obra, escrito pola poeta e editora María Lado, así como os textos e fotografías dedicados a Alfonso Pexegueiro e ao texto "Se has de chorar", ao que lle pon música zimmer103 e a Álvaro Cunqueiro de quen Miguel Alonso se encargar de musicar "Nos ollos teus".

Zimmer103, Miguel Alonso, Ataque Escampe, Miguel A Suárez, Xurxo Mares, Fanny+Alexander, Anxo Rei, Roberto Sobrado e banda, Snail, Meiga do Norte, Julian Ross, David Taboada, Elanor, Fucoxabier e Nao poñen a música. Os poemas escollidos pertencen a Alfonso Pexegueiro, Álvaro Cunqueiro, Antón Lopo, Celso Emilio Ferreiro, Daniel Salgado, Darío Xohán Cabana, Grupo Rompente, Luis Pimentel, Manuel Curros Enríquez, Manuel María, e Rosalía de Castro.

O libro recolle as versións orixinais dos poemas, aquelas que serviron como punto de partida para as composicións dos músicos, así como as biografías dos autores. Por parte dos músicos, a edición achega imaxes dos artistas e bandas ás que acompaña un texto de presentación de cada unha delas.

Entrevista na Mondosonoro

2009-10-07T18:19:00.003+02:00

Este verao saiu publicada na revista Mondosonoro esta entrevista que nos fixo Xavier Valiño:

FANNY+ALEXANDER, SASTRES A MEDIDA

Fanny+Alexander llegan a su tercer disco, Alfaias, en plenitud de facultades. Noel nos lo presenta, repasando al tiempo el estado de la industria y la escena hoy en día.

Para empezar, ¿en qué diríais que se nota la evolución en este disco respecto a los dos anteriores?

- Sobre todo en cuanto a la accesibilidad de la música: en este disco creo que casi encontramos el equilibrio ideal entre hacer canciones que puedan interesar tanto al melómano más exigente como al más casual. Hay temas de pop muy canónico como “Tardes de domingo” o “Na febre dos incendios”, pero también hay temas que son puro concepto, experimentando con estilos diversos, que funcionan exactamente igual de bien, o eso intentamos, y pueden llegar a gustar cualquiera. Ésa era la idea: explorar las diversas sensibilidades del pop sin perder el espíritu inquieto y experimentador con que nació Fanny+Alexander.

¿Vuelve a ser una colección de canciones con textos de poemas o habéis pensado o encontrado algún elemento en común detrás?

- Sí, el factor generacional es clave. A nivel musical, fuimos tocando todos los palos de la música indie de las dos últimas décadas, con multitud de homenajes no demasiado evidentes, desde Belle & Sebastian a Slowdive, pasando por Tindersticks o New Order. Buena parte de nuestro acervo musical está presente de una manera u otra. Y a nivel lírico, exactamente igual: todos los autores son de nuestra generación, nacidos en los 70 y primeros 80, por lo que hay un hilo invisible entre temáticas y estilos que da bastante unidad a las letras.

Lo que no he conseguido es ver el significado del título en relación al contenido. ¿Podéis explicarlo?

- Inicialmente queríamos titularlo O alfaiate -el sastre- ya que es así como nos sentimos a la hora de hacer música, juntando remiendos, botones y telas de orígenes muy diversos para hacer una prenda nueva y original. Lo que pasa es que lo de sastre nos sonaba demasiado folkie, así que decidimos sintetizarlo en Alfaias, literalmente alhajas, pero también cualquier cosa que salga de las manos de un sastre, fruto de su corta y pega. Además, hace poco supimos que en Brasil llaman alafaias también a un instrumento de percusión muy parecido al tamboril gallego, así que mejor aun.

Así que el chaval de la portada estaba escuchando el disco de debut de Yes, ¿no? ¿Os gusta ese disco? -No sé si sabíais que la portada original salió censurada en España-.

- No lo sabíamos, la verdad. La foto nos enamoró desde el primer momento y que su autor -Ed Uthman- la hubiese publicado bajo licencia copyleft nos pareció un regalo del cielo. Lo de que era el primero de Yes lo supimos después, y aunque no somos especialmente fans del rock progresivo, sí que compartimos esa libertad formal a la hora de producir música, así que en el fondo no es una mala opción. De todas maneras, siendo la foto de 1971, casi preferiríamos que hubiese sido el Hunky Dory de Bowie, el Who's Next de The Who o el What's Going On de Marvin Gaye (risas).

¿Qué os planteáis a la hora de elegir un texto y de qué huís conscientemente?

- En este nuevo disco escogimos primero a los autores y, después, sus textos, principalmente para poder acotar lo máximo posible el denominador común generacional. Evidentemente, conocíamos sus obras de antemano, por lo que jugamos con ventaja y no corríamos el riesgo de tener que adaptar un texto que pareciese salido del Rexurdimento, que es lo que intentamos evitar esencialmente, ya que siempre buscamos textos que sean tan modernos en tono, estilo y temática como la música que los va a arropar.

En este tercer disco ya no hay ningún texto vuestro. ¿Ya no los componéis, no volveréis a hacer otros, hay algunos descartados por ahí o cómo está la cosa?

- Nuestro próximo disco saldrá casi seguro en Navidad y será de versiones, tanto propias -regrabando en formato unplugged algunas de nuestras canciones más conocidas- como ajenas, haciendo versiones en gallego de temas de The Clash, Joy Division, The Cure y otros. Pero para el siguiente a ése, con material nuevo, sí que tenemos pensado volver a escribir letras, que ya va tocando.

¿Han evolucionado de alguna forma vuestros gustos musicales en los últimos tiempos?

- Debe ser la edad, pero cada vez suenan más guitarras acústicas y menos eléctricas en nuestros Ipods. Gente como Will Oldham, Elvis Perkins, Yaya Herman Dune o Connor Oberst van desplazando a otras propuestas más aceleradas, sean guitarreras sean electrónicas. De hecho, en este disco se nota bastante, con varios temas 100% acústicos sin rastro de electrónica aparente y un buen número de cortes a menos de 100 BPM. Definitivamente, debe ser la edad (risas).

¿Sería posible un Fanny+Alexander sin instrumentación electrónica?

- Sí. De hecho, la idea de ese próximo disco de versiones propias surgió por eso, por darle importancia a las canciones, independientemente del estilo o formato. Queríamos coger algunas de nuestras canciones más electrónicas y desnudarlas, dejarlas en formato acústico y que la canción se defendiese por si sola, más allá de los arreglos electrónicos y la producción elaborada. Si una canción es buena lo va a ser siempre, esté interpretada por un trío punkarra, un cantautor anodino o la Orquesta Sinfónica de Londres. Por eso nos apetece ponerlas a prueba, a ver que hay detrás del vestido.

¿Qué tiene que tener para vosotros una perfecta canción pop?

- Esencialmente, melodía. Por supuesto que la letra, el ritmo, la interpretación y los arreglos son importantes, pero lo único que no puede fallar en una canción pop es la melodía. Una melodía que atrape desde la primera escucha y que se te incruste en el cerebro para el resto de tu vida. Puedes olvidar la letra, el título de la canción y hasta el nombre del grupo, pero si una canción es buena, nunca olvidarás la melodía, siempre serás capaz de tararearla. Y eso significa que tu canción pasa a formar parte de la cultura popular, el objetivo de cualquier gran canción pop, que al final acaba transcendiendo a su autor.

Vosotros habéis demostrado desde el inicio que permitir la descarga libremente y, al mismo tiempo, hacer una edición comercial son perfectamente compatibles tanto con Fanny+Alexander como con los discos de A Regueifa. ¿Por qué la mayoría de los artistas no lo ven así de claro?

- Igual porque no se paran a mirar con calma el número de discos que se venden hoy en día, con cifras verdaderamente ridículas. El copyleft es una opción ética, artística y hasta política, pero el simple hecho de difundir tu música por cuantos más medios mejor, en el contexto actual es sobre todo una necesidad que responde a motivaciones practicas, ya que la inmensa mayoría ya no compra ni comprará discos. Normalmente los grupos que empiezan lo tienen claro, no tienen nada que perder y saben que poniendo su música a disposición de su público potencial van a ser más conocidos y a conseguir más conciertos y difusión. El problema lo suele tener la gente con experiencia, que sabe lo que es cobrar royalties por no hacer nada y no están dispuestos a renunciar a eso. Pero está claro que ése es un modelo en vías de extinción: gente como Joe Crepúsuculo, que también regala su música llegando a ser mejor disco del año para muchos medios, ha demostrado que se puede llegar a conseguir lo mismo que con una carrera comercial tradicional. Los tiempos no es que estén cambiando, es que ya han cambiado, y el que se quede atrás, simplemente no existe.

¿Cuáles serán los próximos retos a los que tendrán que hacer frente los artistas y la industria?

- En mi opinión, mejorar la comercialización digital de los discos. La gente está acostumbrada a bajarse todo lo que quiere y más sin pagar un duro, y eso no lo va a para nadie, pero es muy posible que muchos estuviésemos dispuestos a pagar una tarifa plana mensual para poder hacer lo mismo sabiendo que son ripeos de calidad, con los discos completos con sus letras y sabiendo que parte de lo que pagas revierte en los grupos. El modelo de Itunes, vendiendo los discos al mismo precio o más que en CD, no me parece viable, pero una tarifa plana de descarga ilimitada de discos sí que tendría éxito entre los verdaderos melómanos. No hay nada peor que ponerte a escuchar un disco al que le tenías ganas y que le falten canciones o sea un ripeo de baja calidad.

¿Y en la escena gallega, que se debe mejorar?

- En estos últimos cuatro años se dieron pasos de gigante para la profesionalización de la música en directo con la Red Gallega de Música en Vivo, lo que debería de ser un ejemplo de por donde tirar. La gente está más hambrienta que nunca de música en directo; sólo es cuestión de crear una oferta estable. Además los ingresos que obtienen los grupos son fundamentales, ya que aunque no den para vivir de la música, sí que dan para dar nuevos pasos en sus carreras, permitiendo la grabación de discos o la producción de videoclips.

¿Qué hay que no pueda hacer uno mismo en el mundo de la música?

- Realmente nada. Uno puede ser músico, productor, ingeniero, mezclador, masterizador, realizador de sus videoclips, promotor y hasta manager de uno mismo sin salir de su dormitorio. Hace años esa polivalencia era impensable, pero ahora vemos infinidad de ejemplos de autogestión que funcionan con éxito. Evidentemente, supone muchísima más carga de trabajo, pero garantiza libertad y control absoluto del proceso creativo, algo fundamental para un artista que respete su obra.

¿En algún momento cuando empezabais pensabais que algún día tendrías comentarios en revistas y periódicos importantes, que sonaríais en los programas más seguidos –al margen de las radio-fórmulas, claro-, que tendríais seguidores que antes eran gente a la que admirabais? ¿Qué se siente?

- La verdad es que cada vez que aparecemos en un medio, sea estatal o gallego, no nos deja de sorprender, sobre todo teniendo en cuenta nuestra particular idiosincrasia, ya que somos un grupo que regala su música, graba en su casa, canta en una lengua periférica, apenas da conciertos e invierte cero euros en promoción. Lo bueno de conseguir tener repercusión y llegar a la gente bajo esas coordenadas es que tienes la garantía de que no hay distorsiones comerciales o modas pasajeras por el medio, que lo que llega es la música pura y dura, que estás ahí por tu música y no por motivos accesorios o grandes cantidades invertidas en promoción. Todo un orgullo, aunque a veces de algo de vértigo salir al lado de gente de la que hasta hace no mucho eras fan.

Buen momento para demostrarle al nuevo gobierno gallego la importancia del idioma en el arte y en la vida diaria en general, ¿no?

- Sí. Si algo bueno va a traer la catástrofe que va a ser la vuelta al gobierno de la derecha centralista, con sus típicas políticas anticulturales de siempre, es que la cultura gallega va a recuperar espontaneidad, podrá volver a ser alternativa alejada del paraguas del oficialismo, lo que sin duda es muy sano. Ahora mismo los ánimos están muy caldeados con el tema del idioma y la eliminación de toda la programación cultural de los medios de comunicación públicos, y está claro que toda esa indignación se va a traducir en renovadas energías creativas, nuevos proyectos y nuevas iniciativas, que en el fondo siempre van muy ligadas a lo reivindicativo. Por suerte, la escena gallega tiene vida propia, y aunque se carguen las subvenciones a festivales, los programas de TV y radio, los certámenes tipo GZcrea y Nsaio o las Redes de Música en Vivo y de Locales de Ensayo, los grupos van a seguir ahí con más fuerza que nunca. Lo que está claro es que por mucho que desde la nueva Xunta destruyan los apoyos públicos que había a la cultura y música gallega, de poco les va a servir: esto es mucho más grande de lo que pueden imaginar.

¿Habrá conciertos con este disco o quedan ya definitivamente descartados?

- Conciertos grandes, casi seguro que no, porque la verdad es que nos vemos incapaces de llevar las nuevas canciones al directo con un mínimo de fidelidad al disco, a menos que fichemos seis o siete músicos, algo que no estamos por la labor. Así que lo que haremos será preparar un formato pequeño, semiacústico, donde las canciones sean lo principal, en un formato más íntimo para locales pequeños.

Por último, ¿cuál ha sido la mejor anécdota en tu experiencia en el mundo de la música?

- Hace poco un amigo nos contó que estaba en un bar y al sonar “Panic” de los Smiths unos chavales que estaban en la barra se pusieron a cantar la letra de “Merda de DJ”, nuestra versión, por encima y por lo que le contaron después se la sabían entera porque la ponían todas las noches en una macrodiscoteca de Rianxo a la que iban siempre. Eso sí, Fanny+Alexander no tenían ni idea de quienes éramos. E imagino que los Smiths tampoco (risas).

Vozes Novas

2009-09-30T18:07:00.003+02:00

Este verao sairon ao mercado dous discos compilatorios dos que facemos parte. Un é Voces Novas, editado por Komunikando e o Novas da Galiza e no que se inclue un feixe de temas inéditos de boa parte das bandas galegófonas actuais. Nós incluimos Pintamas de escuro, que sen ser inédito en stricto sensu si que é a primeira vez que é editado fisicamente xa que aínda que si que ía incluido na versión en mp3 de Alfaias, non estaba na versión en CD precisamanente para reservalo para este compilatorio. A lista completa de temas é esta:

1.-Bonovo. Sexta
2.-Banda Potemkin. Pensionistas -inédito-
3.-Taru e os paxaros coiro. A xente míntese -inédito-
4.-Ataque Escampe. A Abordaxe Final
5.-Novedades Carmiña. Mata a teu pai -inédito-
6.-The Homens. Ilha Formosa -inédito-
7.-Projecto Mourente. Quero que me aborreças -inédito-
8.-Fanny e Alexander. Píntamas de escuro
9.-GalegoZ. Apocalipse Agora -inédito-
10.-Sacha na Horta. Amodinho -inédito-
11.-Festicultores. Ti tu ti tu ti -inédito-
12.-Skárnio. Venha mais umha -inédito-
13.-Zimmer 103. Queda moito por sachar -inédito-
14.-Nao. Declarámonos culpables
15.-Chiquilicuatres. Jústami llom -inédito-
16.-Os 3 Trebóns. Rapsodia -inédito-
17.-O En-Riquinho (Arremecághona's Produçións). Eu nunca serei yo (refrám sobre umha ideia de Séchu Sende) -inédito-
18.-Planeta Grelos. Licor do negro café -inédito-
19.-Magnifique Band. A night in Bandeira -inédito-

A Summer Wasting

2009-09-22T17:57:00.008+02:00

Hai grupos que aproveitan o verán para tocar polo mundo adiante. Hainos tamén que aproveitan para meterse no estudio e gravar novas músicas. Logo están os que coa chegada do calor simplemente aproveitan para coller vacacións até da música. Sospeito que nós somos destes últimos, dos que de cando en vez precisamos perder de vista os instrumentos. Pero como todo o bon remata, xa estamos de volta. E mais nos vale, que hai un disco de versións por gravar e promete ser complexo.

Reportaxe en El Pais

2009-06-19T08:36:00.004+02:00

O INDIE PASA A REVALIDA

Celebrados membros da promoción pop de mediados de década enfróntanse ao reto do segundo elepé

Di o tópico que o segundo disco é o máis complicado dunha banda de pop. No primeiro contan cun prazo de gravación que abranxe a vida enteira, argumenta o lugar común, pero para a continuación, apenas un ano. A esta proba enfróntanse arestora algúns dos máis celebrados membros da heteroxénea promoción indie agromada a mediados de década.

"Rexeito a teoría do segundo disco", apón Noel Feáns, o Alexander de Fanny+Alexander e impulsor da plataforma A Regueifa: "Hai moitos grupos que van de menos a máis e no segundo, se cadra, rebentas, porque tes máis medios". E exemplifica co folk pop dos suecos Herman Düne. Feáns, canda Efi Arias, vén de poñer en circulación Alfaias, unha decena de achegas do seu "pop poliédrico". "Hai quen, en Alfaias, apreza unha síntese entre os primeiros epés e o elepé debut [Finais dos 70, comezos dos 80]", explica, "eu vexo unha evolución".

Para o seu segundo longa duración, Fanny+Alexander recuncan en botar man de textos de escritores. Estíbaliz Espinosa, Emma Couceiro, Mario Regueira, Diego Ameixeiras ou Igor Lugrís arrandean nun, autodefínese Feáns, "pop de exploración". "Caracterizámonos por un afán de non ter estilo propio; neste disco as homenaxes resultan infinitas", argúe, "e iso leva canda si un risco: ninguén sabe onde encaixarte". Até o extremo de que, na tenda dixital iTunes, Fanny+Alexander aparecen na categoría de World music.

Os matices electrónicos campan nunhas cancións que devalan cara ao acústico. "No outono presentarémolo case unplugged", avanza. Será uns meses antes de que penduren na Rede un pacote de versións -Joy Division, entre outros- e autoversións. "Volverémoslle a vida acústica a cancións de xorne máis electrónico" (...)

Podedes ler a reportaxe completa -con Alex De Ataque Escampe, Oscar de Noise Project e o xa mítico Sr. Anido falando de cadanseus novos discos- aqui.

Critica de Alfaias hoxe en La Voz

2009-06-04T18:32:00.004+02:00

http://www.lavozdegalicia.es/ocioycultura/2009/06/04/0003_7761749.htm

Un fito na historia do pop galego

Fanny e Alexander confírmanse como os referentes da nova xeración de músicos do país cun terceiro disco no que se apoian en letras de diversos poetas

Angel Varela. REDACCION
Como o novo disco de Fanny e Alexander é tan bo, imos comezar polo único que ten de malo. A gravación é mellorable. Sobre todo o que atinxe ao tratamento das voces -fundamentais no plantexamento sonoro do dúo-, e, en xeral, na mestura final. Son os pequenos inconvenientes dos traballos «made in feito na casa» tan de moda agora, pero que non substitúen as vantaxes dun bo estudio e dun bo técnico.
Pero cando o oínte salva ese pequeno defecto, as virtudes son tantas que converten o disco nun dos mellores da historia da música galega. Para comezar, está o talento que Noel Feáns e Efi Arias teñen para compoñer algunhas das mellores melodías que se escoitaron a este lado de Pedrafita. Outro dos seus toques mestres aparece na súa decisión de aproveitar o gran caudal poético que produce Galicia. Neste álbum pódense escoitar poemas de escritores como Xiana Arias, Emma Couceiro, Estíbaliz Espinosa, Yolanda Castaño ou Diego Ameixeiras, entre outros. Como se fosen uns Fuxan os Ventos do século XXI, Fanny e Alexander elixen acertadamente o material a musicar, e, despois, conseguen enlazar con mestría as verbas deses literatos con melodías que mostran a dose xusta de épica, melancolía e ritmo.
Non esaxeramos se dicimos que este disco resistiría un duelo estético con traballos da realeza pop do país como Golpes Bajos. A facilidade técnica que actualmente permite que se editen discos a centos é un dos inimigos de traballos como o de Fanny e Alexander. É moi difícil distinguir a palla do gran. Hai vinte anos, Arias e Feáns xa terían un contrato cunha discográfica, que lles permitiría facturar álbumes perfectos tecnicamente falando, e os seus traballos terían unha promoción adecuada. Mentres eses tempos non volven, os melómanos deben afinar o seu olfacto para descubrir discos que, coma este, importan.

En Radio 3 e na Radio Galega

2009-05-22T10:50:00.003+02:00

Anda estes dias soando o novo disco no programa Siglo XXI de Radio 3 e onte estivemos no Aberto por Reformas da Radio Galega, todo un pracer que ecoen as Alfaias pola ondas hertzianas. A verdade é que, que dous idolos da nosa postadolescencia coma Tomas Fernando Flores e Xurxo Souto, lle presten atención á túa música é ben gratificante. Podedes escoitar a entrevista no Aberto por reformas neste link.

Mais entrevistas

2009-05-20T18:40:00.004+02:00

Este domingo sairon publicadas dúas entrevistas nas que falamos -non só- do novo disco, unha de Marcos S. Pérez no especial das Letras Galegas de Vieiros e outra de Marga Tojo no suplemento de lecer do Galicia Hoxe. Son bastante extensas pero os que teñades curiosidade e/ou paciencia dabondo pode lelas enteiras aqui e aqui.

Ali estaremos

2009-05-15T07:38:00.003+02:00

Porque nengun de nós queremos ser dentro de cincuenta anos o Antonio Udina do que fala Artefacto Burbur. Convivencia lingüística, por suposto que si. Pero de nengunha maneira podemos consentir que ninguén instaure o apartheid e o segregacionismo nas escolas nen, por acción ou omisión, provoque a extinción definitiva do galego, o ben máis prezado da nosa cultura.

Alfaias en CD (e mp3)

2009-05-13T08:09:00.002+02:00

Xa temos no noso poder a edición comercial en CD do novo disco, editado por A Regueifa Discos e distribuido por Lonxa Cultural. Os e as fetichistas do formato físico xa o podedes mercar online en A Regueifa Tenda ou ben a partir da semana que ven en tendas de discos e sitios tipo Fnac ou El Corte Inglés. Tamén está xa disponíbel en tendas online de mp3 coma Itunes, algo que está pensado máis ben para chegar aos ouvintes estranxeiros que non dean atopado o CD ou o netlabel onde xa sabedes que se pode descargar gratuitamente.

E mil grazas a tod@s @s blogueir@s que escoitaron e falaron -moi ben, menos mal!- do novo disco (Apocalipse do porco, No vento de Cavanardá, Desacougo, Lonxa da meta...) que hoxe en día a opinión dun blogger -por obxectiva e desinteresada- conta moito máis que a de calquera medio tradicional orientado por intereses comerciais.

Reportaxe en Praza das Letras

2009-05-06T12:01:00.004+02:00

E tamén saiu unha reportaxe de Ana Salgado en Praza das Letras, prestando especial atención ao lado máis literario do novo disco:

http://www.prazadasletras.org/actualidade/novas/nova/661/versos-e-doas

Terceiro disco
Versos e doas

O grupo compostelán Fanny + Alexander volta cun disco, “Alfaias”, que xunta nas letras unha ducia de escritores novos para compor outro mapa das últimas xeracións poéticas.

Acaban Fanny + Alexander de editar o seu terceiro traballo. Son once os temas que compoñen Alfaias, unha antoloxía posíbel que ten, neste caso, meirande cohesión ca o seu anterior Finais dos 70, comezos dos 80, que acollera textos desde Carvalho Calero a Elvira Riveiro. Partiron desta volta do labor de autores achegados xeracionalmente aos dous músicos que compoñen o dúo: Mario Regueira, Emma Couceiro, Diego Ameixeiras, Lara Dopazo, Xiana Arias, Igor Lugris, Pedro Lamas, Yolanda Castaño, Estibaliz Espinosa, Daniel Salgado e Alberte Momán.

Unha escolma “relativamente representativa” das últimas xeracións poéticas, segundo Mario Regueira, autor do texto que abre este disco, “Setecentos”. Noel Feáns fala de “subxectividade” na escolla e tamén deste intento de cohesión, ao tratarse de “escritores nacidos nos 70 e 80” e engade tamén a procura dun “ton moderno na temática” así como a vontade de “afastarse do rexistro panfletario, de incluír letras comprometidas e políticas que non sexan evidentes”. Anota tamén o contorno como un elemento definitivo por seren os autores “xente que ten conexión entre eles” ao tempo que escritores e escritoras que el e a súa compañeira no grupo, Efi Arias, foron coñecendo ao longo do tempo. Di así que houbo, ademais dunha cohesión xeracional, “algo case biográfico”.

É esta proximidade a que contribúe ao feito de que “algunhas letras, en concreto as de Xiana Arias, Mario Regueira e Estíbaliz Espinosa, fosen creadas como cancións”. Regueira alude a un traballo “parcialmente distinto” do seu labor poético, “na procura dun determinado ritmo, dunha medida dos versos e dun retrouso”. Aínda que, segundo conta, foi acompañando o proceso a medida que o disco collía forma, “por colocar un punto de crítica” di ter botado de menos "a posibilidade de revisar o texto logo da primeira versión da canción”.

“Alguén como Pilar Pallares pode dicir que a canción está ben pero é probábel que a música lle resulte máis estraña”, comenta Feáns a propósito da proximidade estética e musical entre os compoñentes do grupo e os autores dos textos dos que partiron. No relativo ao traballo de adaptación, o encargado da guitarra eléctrica de Fanny + Alexander cóntanos que “aos autores failles tanta ilusión que nos dan carta branca” e que “o habitual é que os textos de partida precisen bastante traballo de axustes métricos e rítmicos” aínda que domine a idea de “ manter sempre o espírito dos poemas”. Coloca así como exemplo o “Artefacto Burbur” de Igor Lugrís, no que tiveron que “coller os versos e reordenalos”.

Verbo do único texto narrativo incluído no disco, ese “Tardes de domingo” trazado a partir da novela de Diego Ameixeiras que en 2006 recibira o Premio Xerais, Tres segundos de memoria, trataron, dinos Feáns, de “experimentar cun capítulo que nos gustaba moito” coa vontade de incluír tamén “ese rexistro do perdedor co que calquera pode sentirse identificado”. Cóntanos que descubriron así a vertente poética dun narrador en que isto non se fai evidente fronte a, por exemplo, “o poema de Alberte Momán, que é máis narrativo”.

Cando preguntamos pola novidade, polo que máis salientarían dun traballo musical que se leva facendo aquí desde Voces Ceibes, ou pola conexión indisolúbel entre poesía e oralidade desde a súa orixe, menciona Regueira “o ilusionante dun proxecto que non queda no folc e que bota man da poesía contemporánea nunha tradición que está na música popular”. E recorre á idea, que fai partir da denominada xeración dos 90 de “entender a poesía como algo menos solemne e elevado”. Entre tanto dános Noel Feáns unhas das claves máis suxestivas e pertinentes para entender a traxectoria do grupo ao apuntar a unha memoria poética a través das xeracións. Fala “dunha certa continuidade temática” que cifra, por caso, no carácter feminista de “Píntamas de escuro” a partir dun poema de Lara Dopazo e na súa ligazón, “neste caso desde unha ollada máis emotiva” con “María Silenzo” sobre un texto de Carvalho Calero e “Danzarei pra ti”, adaptación dun poema de Elvira Riveiro, ambas as dúas incluídas no seu disco anterior. Compón así un mapa de conexións textuais por veces paradoxalmente ocultado baixo o máis evidente dun determinado estilo musical.

Entrevista en Galicia Hoxe

2009-05-06T11:39:00.004+02:00

Hoxe saiu en Galicia Hoxe unha reportaxe de Montse Dopico sobre o novo disco:

http://www.galicia-hoxe.com/index_2.php?idMenu=86&idNoticia=423740&idEdicion=1240

Alfaias do pop galego
Fanny + Alexander editan un disco ao que, fieis á busca do intercambio entre música e poesía, dotan dun ton saudoso sen renunciar á experimentación

M. DOPICO . SANTIAGO

As mans. Mira as súas mans./Es quen de coñecer a historia de cada unha desas mulleres/ pola terra acumulada nas súas engurras,/ polas pequenas veas hinchadas que lles corren polo pulso,/ polas unllas que creban antes de medrar/," Son os versos cos que comeza Píntamas de escuro, un dos once temas do novo disco de Fanny + Alexander, Alfaias, que, editado, como os anteriores, baixo licenza Creative Commons, pódese escoitar xa a través da Regueifa. Esta semana está previsto que comece a chegar ás tendas, ademais, o formato físico, en CD, deste traballo, no que colaboraron Carlos Valcárcel, de Projecto Mourente, Martin Wu de The Homens, Alex Charlón de Ataque Escampe e Esteban Fraile, Banin, de Los Planetas. "Queriamos chamarlle o alfaiate, porque é como somos nós: facemos prendas novas con remendos de moitos... Para simplificar, puxémoslle Alfaias...", explica, nunha entrevista, Noel Feáns, voz principal deste grupo, cuxa outra metade é Efi Arias.

Píntamas de escuro é o resultado dunha adaptación dun poema de Lara Dopazo. Do mesmo xeito, as letras dos outros dez temas xurdiron de textos de creadores e creadoras da actual escena literariado do país: Mario Regueira, Emma Couceiro, Diego Ameixerias, Xiana Arias, Igor Lugrís, Pedro Lamas, Yolanda Castaño, Estíbaliz Espinosa, Daniel Salgado e Alberte Momán. Fanny + Alexander amplían, así, o vieiro iniciado xa no seu primeiro disco -Lusco e Fusco, 2006- de procurar un espazo de intercambio entre a música e a poesía,seguindo o camiño andado xa nos anos 70 por Voces Ceibes, os Tamara, Amancio Prada... pero coa "vocación de levar ao pop galego aos sons do século XXI", como eles mesmos din. "O primeiro disco era moi experimental, tiña cousas máis difíciles de dixerir", cre Feáns.

Desde aquela, o grupo non deixou tratar de "romper preconceptos", probando cos distintos matices do pop... "Xa desde o anterior disco" - Finais dos 70"s, comezos dos 80"s (2007)-, "foise formando unha "base social". É xente que segue a música galega en xeral, e sobre todo as últimas voces, grupos coma nós, da pequena escena indie galega, que facemos música que lle pode gustar a calquera. Nós facemos un pop tranquilo, -unhas veces máis e outras menos-. Neste disco hai un ton saudoso, tristón... E non deixamos de experimentar: hai guitarras, gaitas, electrónica, unha zanfona, orquestación clásica... Son moitos estilos diferentes, pero non é misturar a ver que sae: todo está pensado e maquinado, segundo un concepto... A idea é ir enchendo ocos, estilos aínda non cubertos na música galega...", comentou Feáns.

Temas sociais, non panfletarios
O nexo entre as cancións de Alfaias, -que abordan temas moi diferentes, desde a lingua ata a soidade cotiá dun domingo- é "subxectivo", segundo Feáns. "Son persoas coas que te une a amizade, espazos comúns... Con Valcárcel, Wu e Charlón temos en común ese espazo do pop en galego. É como un movemento que queriamos visibilizar", engadiu. Alfaias inclúe temas máis e menos bailables, sen renunciar á contundencia. "Sempre é un reto encaixar a letra coa música. Os poetas déixannos carta branca... A idea é facer temas reivindicativos, sociais, pero non evidentes, panfletarios... Buscamos un ton moderno, por iso optamos por poetas da nosa xeración...", conta. Unha música "libre", "por amor á arte", non atada polo comercial e feita con apoio nas novas tecnoloxías. "Hai un florecemento da música en galego, en todos os estilos, que non ten parada. Aínda que diminúa o apoio público do que tanto se falou. Agora temos internet...", pensa.

Estreando disco e videoclip

2009-05-04T12:12:00.003+02:00

Hoxe saiu por fin Alfaias, o novo disco. A edición en mp3 xa se pode descargar de balde no netlabel A Regueifa e a edición comercial en CD -para os poucos fetichistas do palpable que aínda quedan- irá chegando ás tendas ao longo das vindeiras semanas ainda que tamén o venderemos directamente a traves de A Regueifa Tenda a partir de mañán mesmo. Xunto co disco estreamos videoclip, o de enriba, do tema Espida de Credo, un dos temas máis bailables do disco con letra por certo de Emma Couceiro.

Aqui vai o texto promocional do disco, coa lista completa de colaboracións, que non son poucas. Mil grazas a tod@s:

FANNY+ALEXANDER – Alfaias (A Regueifa Discos, 2009)
Os composteláns Fanny + Alexander están de volta co seu terceiro disco, Alfaias, de novo editado baixo licenza Creative Commons tanto en formato físico a traves de A Regueifa Discos coma en formato mp3 no netlabel A Regueifa Plataforma. Ao longo de once novos temas o duo percorre as distintas aristas do poliédrico Pop contemporáneo, indo dende o pop indietrónico de temas coma Setecentos e Espida de credo até o pop acústico e canónico de músicas coma Tardes de domingo e Na febre dos incendios, sen renunciar nunca á atitude experimentadora e permanente vontade de penetrar en estilos aínda inéditos na nosa lingua, coa firme vocación de levar o pop galego aos sons do século XXI.
Continuando coa liña dos seus dous primeiros traballos, as letras de todos os temas son adapatacións de textos de autores galegos da súa xeración (Mario Regueira, Emma Couceiro, Diego Ameixeiras, Lara Dopazo Ruibal, Xiana Arias, Igor Lugris, Pedro Lamas, Yolanda Castaño, Estibaliz Espinosa, Daniel Salgado e Alberte Momán), contando ademais coa colaboración das voces de Carlos Valcárcel de Projecto Mourente en Artefacto Burbur, Martin Wu de The Homens en Toda esa enerxia escura, Alex Charlón de Ataque Escampe en Vigo ou Berlin e o hammond de Banin de Los Planetas en Tardes de domingo.

Mellor obra experimental

2009-05-01T12:21:00.004+02:00

Erguémonos este primeiro de maio coa nova de que onte á noite déronlle o premio Mestre Mateo á mellor obra experimental a NEMO, unha obra da que xa temos falado aqui e da que somos autores da banda sonora da metade das pezas que a compoñen. Unha ledicia para nada agardada e pola que cumpre felicitar aos codirectores, Ariadna Camiño e Miguel Mariño, e a nós pola parte que nos toca, pouca pero algo é. Podedes ver algunhas da pezas en youtube: aqui, aqui e aqui.

E si, este luns sae oficialmente o novo disco.

Capa (Release Candidate 1)

2009-03-25T13:28:00.004+01:00

Andamos cos últimos detalles do disco antes de mandalo a fábrica e, como era de esperar, a escolla do deseño gráfico está a ser un mar de dúbidas. Nestas cousas adoita ser mellor delegar en terceiros e darlles carta branca pero, coma sempre, teimamos en facer todo nós por aquelo da coherencia do Do It Yourself. Despois de desbotar moitas ideas esta que vedes é a que ten todas as papeletas de ser a capa do disco. A foto -xenial- foi sacada en 1972 no Campus de Rhodes en Menphis e o seu autor compártea actualmente baixo licenza Creative Commons asi que perfecto. Parece ser que o disco que estaba a escoitar o rapaz era o primeiro album de Yes, editado un par de anos antes.

Por certo que se todo sae segundo o previsto a finais de abril estará xa disponible o disco, tanto na súa edición física coma en mp3.

Moi ben situados no mapa do indie estatal

2009-03-10T11:43:00.001+01:00

Onte apareceu no xornal PUBLICO unha moi interesante reportaxe de Jesus Marcos sobre a evolución da escena indie estatal e cal foi a nosa sopresa ao vernos na sección de pop electrónico da gráfica que a ilustraba. Máis alá do orgullo de sair en medios estatais tendo en conta que non cantamos en castelán ou ingles, apenas damos concertos e vivimos á marxe da industria regalando a nosa música, o certo é que o gráfico dá para moito.

Por exemplo, que esteamos na hipotenusa dun triángulo imaxinario entre Fermin Muguruza, Fran Nixon (La Costa Brava, Australian Bonde...) e Nacho Vegas non pode ser coincidencia e resulta ben descriptivo do noso acervo musical. E, por suposto, que se cambiamos a Nacho Vegas por Family nunha das esquinas do triángulo non deixa de ter tamén moito sentido para nós. Resulta tamén curioso, por certeiro, o lonxe que estamos dos outros representantes galegos, tanto dos veteranos -Deluxe e Ivan Ferreiro- coma das promesas -Triángulo de Amor Bizarro-. Con TAB temos máis afinidade pero con respeito aos outros dous, coma ben demostra o gráfico, sentímonos bastante máis cómodos á veira da xenialidade anticomercial de Joe Crepúsculo e Manos de Topo que co mainstream patrocinado.

Para ser un bon cantante tes que desafinar

2009-02-26T18:11:00.005+01:00

Canta razón destila ese verso de Nacho Vegas. Temos o Soidemersol e o Panorama entre os grandes discos do indie estatal dos 90's e tras escoitar Viaje por paises pequeños, o primeiro single de La Buena Vida tras a recente marcha de Irantzu Valencia, xa a estamos botando de menos. Pobre muller, tras máis dunha década tendo que escoitar críticas á súa (falla de) voz agora resulta que a que poñía o ingrediente máxico á receita era ela coa súa voz tímida, triste e desafinada.

Nós, que coxeamos sen vergoña da mesma pata, defendemos a morte o de facer das limitacións virtude e non podemos sentir máis que simpatía pola boa de Irantzu. E agradecemento. Porque, se imaxinamos xoias coma Tormenta en la mañana de la vida cantadas pola típica cantante cun chorro de voz, o encanto saudoso e amateur de La Buena Vida de seguro que cruzaría a liña invisíbel que de sempre os separou de cousas coma Amaral ou La Oreja de Van Gogh.

Por certo que no novo disco vai n ir temas nos que non vai a haber nen rastro de electrónica -aparente- e en concreto hai un, Na febre dos incendios, que ten moito que ver na produción cos La Buena Vida máis orquestrados, os de Panorama e Soidemersol, con cordas e demais parafernalias. Esta é a letra, un poema escrito a propósito para nós -mil grazas- por Xiana Arias:

NA FEBRE DOS INCENDIOS
Os días sempre rematan. O novo outono non vén só.
Non hai horas de sono Na febre que deseñan os incendios.
Estamos nas vértebras E en cómo estas se cosen.
Din que non hai bestas na noite que deseñan os incendios.

Do río que todo arrastra Din que é violento
E ninguén di violentas As marxes que o comprimen.

Non foi fácil ir ás festas,
Á volta pasabamos días
e noites enteiras atadas
ás patas da cama, (soñando lume)

Precisamos do veleno Para sermos escorpións.
Aparecemos sobre o fondo das batallas deseñadas polo incendio.
Estás nas vértebras Na memoria de mans e ósos
Que facer cos nosos días Deseñados na febre dos incendios?

Do río que todo arrastra Din que é violento
E ninguén di violentas As marxes que o comprimen.

Esta noite elas cantan para min

2009-02-13T10:50:00.003+01:00

Que canta La Casa Azul no seu último disco, só que desta volta son eles e non elas. Nas últimas semanas rematamos de gravar as colaboracións que restaban, as de Alex Charlón de Ataque Escampe e Martin Wu de The Homens. Alex puxo voz no retrouso de Como Vigo ou Berlin, unha canción baseada nun poema de Pedro Lamas que anda na onda de xente coma Tindersticks, Sparklehorse ou Micah P. Hinson. Pola súa banda Martiño fixo o propio no retrouso de Toda esa enerxía escura, unha peza baseada nun poema de Estibaliz Espinosa que tira máis pola liña de Slowdive, The Radio Dept., My Bloody Valentine e The Jesus & Mary Chain.

Como vedes as adxudicacións non son casuais. E si, os camiños do Pop son inescrutables pero nós teimamos en percorrelos absolutamente todos como parvos, dende os do máis acústico ao máis electrónico, dende o máis canónico ao máis arriscado. Cousas da melomanía, que lle imos facer. Aqui tedes a letra que tan feliz parece facer a Martin Wu na foto:

TODA ESA ENERXIA ESCURA

Ao outro lado desta fráxil frase sei que respirarás ti.
Criatura de materia escura pensada coa miña materia gris
Saes a camiñar baixo as lentes da galaxia. Como unha princesa
de sombras chinescas nunha peli de Lotte Reiniger.

E estás aí. O universo encollerá para deixarte paso
e pensaba dicir algo querería dicir algo
pero o teu negrísimo perfil arribou antes ca min
ao final desta longa especie de verso.

Ao outro lado da palabra fin explota o teu principio.
Camiñas como unha princesa e se xiro o teu universo
neva. E neva. E neva. E neva.

Es a posibilidade de escoitarme.
Es a posibilidade que poboas.
Es a posibilidade de non saberme.
Es a silhouette dun teatro de sombras.
Estás a un paso de sentirme
concentras toda
esa enerxía escura.
Criatura futura.
Secreta forma humana.

Home Studio

2009-02-02T07:13:00.005+01:00

Hai pouco un amigo fíxonos o típico cumprimento que en realidade é todo o contrario ao dicirnos "parece mentira o ben que soa a vosa música estando feita só con un ordenador". Levaba toda a boa intención do mundo -loubando os resultados profisionais que pode chegar a dar o Do It Yourself que tanto defendemos- pero o certo é que os instrumentos que usamos son "reais", aínda que algúns -como a bateria ou a guitarra e gaita MIDI- sexan electrónicos. O ordenador usamolo esencialmente para gravar, mesturar e masterizar. Como unha imaxe vale máis que mil palabras non nos puidemos resistir a botar man de grande angular e sacarlle unha foto ao noso estudo caseiro.

@s que coma nós sexades moi geeks dos maquinillos podedes botar un ollo á imaxe en Flickr, onde se pode ver a alta resolución e nos tags hai un listado de case todo o equipamento.

Fanny + Alexander 1 - Fangoria 0

2009-01-27T12:13:00.002+01:00

Non temos nada en contra de Alaska e Nacho Canut -máis alá da súa responsabilidade no "invento" de Nancys Rubias- pero celebramos sinceramente entrar con Setecentos na Top List de Astredupop seis postos por riba do novo single de Fangoria. Todo un honor e motivo de orgullo amateur tendo en conta que un foi gravado na casa e o outro nun dos mellores estudos de Londres.

Iso si, como seareiros incondicionais de Nacho Vegas, próenos ver o seu excelente novo disco moi por debaixo do da señorita Rosenvinge. Fatal. Moi mal. Aínda que todo quede na casa non deixa de ser unha inxustiza.

Setecentos: single de adianto e videoclip

2009-01-14T07:35:00.008+01:00

A gravación do novo disco continua e como xa anunciaramos imos ir sacando xa un dos novos temas para ir abrindo boca de cara á publicación de Alfaias na primavera da man de A Regueifa Discos. A canción escollida -que xa podedes escoitar no noso Myspace e ver o videoclip en Youtube- foi Setecentos, cunha letra/poema escrita especialmente para nós -mil grazas!- por Mario Regueira. O videoclip, coma todos os nosos, realizado por nós mesmos.

Prefiro maio cos paxaros mortos, sen flores nen luz.
No bosque dos nosos brazos só cabe a fauna das alimañas,
a escuridade na que se devoran os corpos, o acobillo
que procuran os partisanos cando volven da sabotaxe.

Teño setecentas espoletas na pel,
Hai setecentos arquexos ecoando na estancia, levo setecentos anos
Teño setecentos debuxos rabuñados na bandeira da miña pel
Teño setecentas fillas da vosa raiba, levo setecentos anos
enredado nos vosos brazos.

Quero a mesma tarde onde nos dixeron que nada permanece,
repasar sílaba a sílaba cada cántico da derrota, o xabón
co que a túa nai quería lavarnos a honra para sempre,
o ecoar máxico das caixas do peito resoando ao unísono.

Porque eu só existo nas formas que tallades coas maos,
nas fendas de luz, na tensión animal dos maios apócrifos,
na colección de poutas, cairos e caldeiros de bruxa,
nas marcas que levamos e son constante amor e talismán.

Dialogo entre palabras que afirman e pensamentos que berran en silencio

2008-11-18T13:13:00.006+01:00

Á xa longa lista de autores que van poñer as palabras no vindeiro disco (Xiana Arias, Mario Regueira, Pedro Lamas, Yolanda Castaño, Emma Couceiro, Igor Lugris, Tati Mancebo, Daniel Salgado, Estibaliz Espinosa e Diego Ameixeiras) súmase finalmente o ferrolán Alberte Momán co seu poema Diálogo entre palabras que afirman e pensamentos que berran en silencio.

Polo que levamos gravado parece ser que vai tomar a senda experimentadora, na liña de Postpunkdeirada ou Lene, forzando a mestura de estilos e mundos. Neste caso o choque de trens vai ter lugar entre a percusión tradicional galega, o Soul e o Hip-Hop. Con eses ingredientes, nada malo pode sair de ahi, a ver como queda. E a letra, perfecta:

Diálogo entre palabras que afirman e pensamentos que berran en silencio

-Unha aperta que os meus dentes dan á túa pel. Confía nas miñas palabras por que teñen un significado en todos os dicionarios; pero a carne é feble e entre as miñas mandíbulas escorrega un sangue ferroso con cheiro a margarida.

Non podo esperar a ser adulto, a que o cranio se volte branco e feble, porque o teu sangue produce manchas demasiado permanentes sobre unha superficie clara.

Hoxe e mañá a miña espada ten ocupacións fóra de casa. No podemos casar co tempo por que todas as boas oportunidades chegan tarde; se me miras comprobarás que as cousas non cambiaron en absoluto, os marcos das portas continúan cubrindo un baleiro, nesta época de liberdade nas que as fronteiras só existen para a heteroxeneidade.

Por iso que as miñas palabras conxelan todos os alentos, para mimar os soños das armas que me conducen, entre calafríos de dereitos e obrigas.

Non son nada, apenas o odio me enche, só certas palabras poden aplacar o nerviosismo provocado pola vosa calma.

E podo por que son pai, son fillo e miro por vós, docemente coas mans abertas e os ollos pechados, aceptando cegamente verbas que non procuro entender por non molestarme. Só por escoitarvos camiñar ao meu carón, e saber que uns pasos seguen a outros na traxectoria incerta da incerteza liñal.

Nesta amalgama de corpos; mírame se podes achegarte até a miña perna que cubre as túas costas. Vexo polas túas bágoas que tes a capacidade de entenderme e de aceptar; son os xogos que saben ir en contra da paridade para axustarse á orde das cousas xustas.

-Nun pequeno campo as mimosas avanzan subterraneamente, como os pensamentos que nós diriximos coa mirada. Nunca as pálpebras mentiron desta forma. Nun sorriso inocente pérdense todas as palabras.

A liña de metro divídenos agora, so que hainos que van dentro, outros fóra agardan, e entre a multitude non consigo espiarte. Tento non desistir para manter as distancias.

Confío en ti, pero máis nas túas implacables torturas consideradas como equidade e xustiza. Hainos que deben sufrir cos cortes dunha espada que pesa como o mundo, hai outros condenados a cargar co mundo nunha espada e mimar con ela todas as almas.

A caverna do tren aluméase e vexo como reprimes o desexo de saltar cara min. A miña oportunidade de perderme entre as opresións duns muros pretos de formigón armado. O sopor que me provocan pésame menos que as túas caricias.

Artefacto Burbur

2008-11-09T16:41:00.005+01:00

Onte fixéronnos unha visita no noso estudo caseiro Carlos e Alex, voz e guitarra de Projecto Mourente. En teoría viñan só gravar unhas guitarras para algúns dos temas que irán nun EP que editarán antes de Nadal pero xa aproveitamos para poñer a Carlos diante do micro e gravar esa colaboración de voz para o vindeiro disco.

O tema é Artefacto Burbur, con letra baseada nun poema do mesmo nome de Igor Lugrís. Unha canción sobre Antonio Udina -o último falante de Dálmata- que trata o tema da extinción das línguas "minoritarias", algo que aos galegos tristemente nos toca de ben preto. Para compensar, quixemos darlle un ton moi optimista no musical e a incoporación da espilida voz de Carlos Valcárcel no retrouso axudou sen dúbida. Este é o poema en cuestión:

António Udina está morto
e tamén está morto Elvis: din os Living Colour
Elvis era branco: din
e por iso gravaba muitos discos
Se fora negro non poderia
non poderia nen rañar a guitarra
António Udina non era negro
pero dende logo non falaba unha língua de brancos
Tal vez esté entre nós o noso António Udina particular
El cando era pequeno non imaxinaba que ia ser António Udina
e centos de miles de estudantes saberian del
e saberian de memória a data da sua morte
El non o sabia
E Elvis tamén non
Pero Elvis era branco
E António Udina non falaba unha língua de brancos
Ademais falaba vegliota
Elvis facia rock porque vendia
António Udina falaba vegliota pero el non o sabia
porque xa en 1898 non quedaba ninguén que falara raguseo
Chamaba-se António Udina pero tamén lle chamaban Burbur
A Elvis chamaban-lle El-Rei: The King en inglés que parece mais importante
pero Elvis era branco
e por iso podia ser El-Rei
António Udina só podia ser Burbur
Entre nós nunca haberá un Elvis
a non ser que se faga branco e fale coa língua dos brancos
Pero todos somos António Udina
e nos chaman Burbur
Elvis era branco e por iso gravou muitos discos
António Udina non era negro
pero a sua língua non era de brancos
ainda que todos falamos dálmata algunha vez na nosa vida

Igor Lugrís

No programa Libro Aberto da TVG

2008-11-05T17:51:00.002+01:00

E seguimos con aparicións televisivas, desta volta saimos -só ao 50%- xunto con NARF e Dios ke te Crew nunha pequena reportaxe de Olalla Vaamonde sobre a relación entre a poesía e a música na escena galega no programa da TVG Libro Aberto.

NEMO - Elena Corredoira con BSO de Fanny+Alexander

2008-11-04T11:18:00.003+01:00

Xa está en youtube outra das pezas de NEMO, emitida no programa da TVG Onda Curta. Cada unha das dez pezas de vídeo que forman a curtametraxe mostran como dez pintores galegos crean as súas obras. Nós fomos os responsables da banda sonora de cinco desas dez pezas e unha delas -a do cadro que pinta Elena Corredoira- é a que podedes ver neste video.

A verdade é que polas características das obras que integran NEMO -ben variadas- puidemos soltarnos estilísticamente, tocando paus ben diferentes. Se na anterior de Isabel Rei mesturabamos arranxos orquestrados con electrónica, nesta apenas hai máquinas propiamente ditas, só batería, baixo e guitarras -unhas cantas, iso si- pasadas por multitude de pedais de efeitos. A ver que vos parece.

Sobre o novo disco

2008-10-16T12:33:00.006+02:00

Inicialmente a nosa idea era sacar o novo disco xa este outono pero finalmente imos retrasalo até comezos de 2009, febreiro ou marzo como moi tarde. Temos xa case gravados oito temas pero queremos meter algún máis e chegar a doce polo que precisamos un chisco máis de tempo. Tamén vai a haber bastantes colaboracións (Martin Wu de The Homens, Carlos Valcárcel de Projecto Mourente, Alex Charlón de Ataque Escampe, Banin de Los Planetas...) asi que defintivamente precisamos un par de meses máis para gravalos a todos.

O que si xa se vai fechando é a lista de autores que aportan poemas seus coma letra, algúns deles escritos especificamente para ser canción de Fanny e Alexander, o que nos honra enormemente. Polo de agora están Xiana Arias, Mario Regueira, Pedro Lamas, Yolanda Castaño, Emma Couceiro, Igor Lugris, Tati Mancebo, Daniel Salgado -que repite-, Estibaliz Espinosa e Diego Ameixeiras, que non aporta poesía senon prosa. E a cousa non remata ahi, aínda haberá algunha incoporación máis que confirmaremos máis adiante se sae ben.

Andamos tamén barallando o nome do disco, polo de agora o título provisional é "Alfaias", de ahi a foto que ilustra este post. O conceito resume ben o que facemos -ou máis ben tentamos facer-, crear nova música a base de retallos de orixe diversa, mesturando cores, estampados, texturas e calidades. Compoñendo sentimonos un pouco xastres, un poucos alfaiates, cortando e pegando anacos que pouco teñen que ver entre si pero que combinan ben unha vez cosidos. De ahi o nome do disco, "Caixa de alfaias".

Por suposto non temos a menor intención de mudar o xeito en que vimos achegándonos ao ouvinte -novas plans, idénticas estratexias, que diría Nacho Vegas- e o disco sairá de novo baixo licenza copyleft para descargar de balde dende o netlabel www.aregueifa.net. Tamén faremos unha edición física en CD para os amantes do formato físico que aínda quedan e que publicará A Regueifa Discos e distribuirá en tendas Lonxa Cultural.

Tamén andamos argallando xa o primeiro videoclip coa idea de editar un single de adianto xa no mes de novembro. Desta volta igual estaba ben deixar a timidez a un lado e dar a cara, a ver que sae.

Aberto por reformas e Onda Curta

2008-10-09T17:41:00.001+02:00

Hai dous domingos estivemos na CRTVG por partida doble, ao mediodia no programa Aberto por reformas da Radio Galega -falando polo miúdo do último disco con Vituco Neira- e xa pola noite no programa Onda Curta da TVG con unha das pezas de NEMO, curtametraxe na que participamos coma coautores da banda sonora. Se tedes curiosidade podedes ver o programa premendo aqui ou no video de youtube de enriba ou escoitar aquel Aberto por reformas premendo acolá.

Fanny+Alexander vs. Los Planetas

2008-10-07T12:37:00.006+02:00

Hai uns meses decidimos pasarnos ao analóxico e vender o noso querido Korg Ms2000 para mercar un vetusto Korg Ms20 de 1976, na foto, sintetizador clásico onde os haxa. A casualidade quixo que o vendedor resultase ser nada menos que Banin, teclista de Los Planetas, e o MS20 en cuestión, un dos que usaron os granadinos en todos os discos a partir de Una semana en el motor de un autobus. Pura historia do indie estatal en estado sólido.

Pero a ledicia de que tal xoia pasase a formar parte do noso arsenal sonoro non rematou ahi xa que a relación comercial derivou nunha relación musical, colaborando Banin co seu Hammond nun dos nosos novos temas, Tardes de Domingo. Unha canción, por certo, cuxa letra é un capítulo da novela Tres segundos de memoria de Diego Ameixeiras. Non nos chega con musicar poesía que agora no dá tamén por musicar prosa, que lle imos facer.

NEMO

2008-09-26T08:00:00.003+02:00

Cóntannos que este domingo o programa Onda Curta da TVG emite unha das pezas de NEMO, unha orixinal obra dirixida por Miguel Mariño e Ariadna Camiño. Cada unha das dez pezas de vídeo que forman a curtametraxe mostran como dez pintores galegos crean as súas obras.
Nós fomos os responsables da banda sonora de cinco desas dez pezas e unha delas -a do cadro que pinta Isabel Rei- é a que emiten este domingo. Por certo que tamén se emite no mesmo programa Etcétera, unha curtametraxe de Pachi Baranda, director co que estamos a colaborar coa composición da B.S.O. da súa vindeira fita, Xogo de Nenos. Xa iremos contando asi que nos pasen a premontaxe.

Melodias galegas

2008-09-26T07:47:00.003+02:00

A semana pasada saiu no xornal Santiago Siete unha entrevista que xa aparecera hai uns meses na Mondosonoro. Por se alguén a perdeu, podédela ler na moi recomendable web de Xavier Valiño, o autor da mesma.

La nouvelle bande-son

2008-09-26T07:26:00.005+02:00

Hai uns meses saiu unha reportaxe no xornal Público chamado El pop en la nación de naciones no que saiamos xunto a bandas coma Lisabö e Lucas15. Hai pouco soubemos que tamén saiu outro reportaxe parecido na revista francesa COURRIER INTERNATIONAL. Podedes ler o artigo completo -e xa de paso practicar idiomas- premendo aqui. Por certo que se alguén ten a versión en papel da revista e lle pode pegar un escaneo estariamos ben agradecidos.

Galice
Fanny + Alexander
Fanny et Alexander s'appellent en réalité Efi Arias et Noel Feáns. Ils vivent tous les deux à Saint-Jacques-de-Compostelle. Ils proposent une pop légère matinée d'électro, sorte de Belle and Sebastian à la sauce galicienne. Particularité : leurs paroles sont des adaptations de poètes galiciens contemporains. "Nous nous sommes toujours intéressés à la relation entre la musique et la poésie, avec la collaboration par exemple de Sonic Youth et William Burroughs", explique Efi. Finais dos 70s, comezos dos 80s, leur second album, est sorti en septembre 2007.

Fillos pródigos

2008-09-25T18:11:00.008+02:00

Que si, que asumimos o noso erro, nunca debidemos ter abandonado este blog. Aínda que un grupo teña presenza na web do seu selo, en Myspace, Last.fm e Facebook, un blog é o máis parecido a falar cara a cara cos que escoitan, descargan, ignoran, mercan, critican, sinten, maldicen, aman, recomendan e aborrecen a música que fas. Mil desculpas pola ausencia. Xa estamos de volta e, en plena gravación do novo disco, temos moito que contar.

Fanny+Alexander na revista Rockdelux

2008-04-21T17:24:00.000+02:00

FANNY+ALEXANDER
Finais dos 70s, comezos dos 80s
A Regueifa Discos

POP GALLEGO Noel Feáns y Efi Arias son Fanny + Alexander y hacen música como acto de creación artística, pero también como una forma de normalizar el gallego como idioma para el pop. Mientras en Cataluña, Pais Vasco y Asturias las lenguas propias son una opción valorada para componer dentro de los grupos de querencia indie, en Galicia todavía es visto como algo incompatible por demasiada gente. Para echar por tierra prejuicios, este dúo de Santiago versiona a The Smiths y utiliza como punto de partida para sus canciones los versos de varias generaciones de poetas gallegos. Aunque tienden a olvidar que el pop es un ejercicio de concisión y claridad, con este segundo disco vuelven a aportar buenas ideas. En "Postpunkdeirada" refuerzan la caja de ritmos y las guitarras con gaitas y panderetas, retomando los puentes con la música tradicional que trazaron Os Resentidos. Y "Berlin" es un bonito epílogo, donde ponen música a un recitado de María Lado con el que demuestran que tienen muy buen gusto para los temas de aire cinematográfico.

Carlos Barreiro

Podedes premer na imaxe para ver o orixinal a alta resolución:

Fanny+Alexander no xornal PUBLICO

2008-03-06T17:26:00.000+01:00

O pasado luns o xornal PUBLICO publicou unha reportaxe baixo o título de EL POP EN LA NACION DE NACIONES arredor das bandas indies que cantan en línguas "periféricas". A representación galega correu a cargo de Fanny + Alexander. Podedes velo e lelo completo en .pdf premendo aqui.

"Es un hecho: pocas veces se ha visto en España una variedad semejante en la escena del pop y el rock. Mimetismo y superficialidad han dado paso a singularidad, identidad y personalidad. El pop y el rock en la Península maduran. Los grupos han empezado a mirar hacia dentro, en vez de quedarse atontados, con la mirada perdida ante la última modernez con la etiqueta import. Aquí hay grupos que se han creído a sí mismos. Esta sensación muy real se materializa principalmente en la utilización de su propia lengua. Cada vez más grupos cantan en gallego, asturiano, euskera o catalán. He ahí la primera contradicción: siendo el pop y el rock géneros con una importante carga comercial, ¿no llegarían a más público cantando en español? ¿No es esto levantar barreras a sus propias canciones?
Eneko Aranzasti, batería de los vascos Lisabö, no lo duda: "No nos tomamos la música como algo comercial. Cuanta más gente nos escuche mejor, pero no es algo que busquemos. La verdad es que en ningún momento nos planteamos cantar en otro idioma". Lisabö, con 10 años de carrera a sus espaldas, vive su mejor momento. Hace dos semanas reventó el aforo de la sala Moby Dick de Madrid. "Cantar en euskera no nos ha supuesto ningún problema en el resto de España", comenta Aranzasti, "aunque sí ha habido grupos del País Vasco que han recibido presiones, por prejuicios que tiene la gente. El problema es que el euskera está muy politizado, pero no deja de ser un simple idioma". Esta nueva generación de bandas, que practican estilos dispares, comparten, sin embargo,una misma actitud a la hora de justificar la utilización de la lengua de su tierra. No es una actitud reivindicativa, sino la búsqueda de la normalidad, de lo natural, de la honestidad artística más allá de la proyección comercial.
Los gallegos Fanny e Alexander completan su pop preciosista y electrónico con poemas de escritores gallegos contemporáneos. "¿Por qué podemos escuchar a Sigur Ros cantando en islandés y no hacerlo a un grupo de aquí cantando en gallego?", se pregunta Noel Feáns, 50% del dúo. "Nosotros queremos crear algo novedoso, se trata de modernizar o reinventar el pop gallego", añade. El pop y el rock, herederos directos de la música popular y tradicional, son géneros que conectan de forma muy directa con los sentimientos.
En Lucas 15, Nacho Vegas ha intentado unificar emociones: el rock anglosajón que despertó su interés por la música y el folk asturiano con el que convivió desde niño. "Estas canciones tienen melodías que he escuchado desde pequeño, que viven en la memoria colectiva. Hay un sentimiento particular al cantar en asturiano", subraya Vegas. Salvo Lisabö, que no ocultan su admiración por bandas paisanas como Negu Gorriak, DUT, Vómito o Kortatu, el resto de bandas no están influidos por grupos que canten en su idioma. Según Alfons Serra, de Nisei, "nuestros referentes son bandas como Fugazi o June of 44. Cuando empezamos con el catalán tuvimos una sensación extraña porque nos recordaba a grupos que no nos gustan. Pero el nivel de comunicación es infinitamente más directo"(...).

Entre os mellores discos do ano para Mondosonoro e Sono-Tone

2008-02-04T17:27:00.000+01:00

Non somos moi amigos das listas pero nunca está mal que se lembren do teu traballo. Neste caso foron as publicacións Mondosonoro (15º) e Sono-Tone (3º) as que nos incluiron entre os mellores discos galegos de 2007. Mil grazas a todos os que nos votastes

Xa está aqui Finais dos 70s, comezos dos 80s

2007-10-30T17:29:00.002+01:00

Os composteláns Fanny + Alexander voltan con "Finais dos 70s, comezos dos 80s", un segundo traballo no que de novo estenden os límites do pop galego a base da mestura desacomplexada de estilos, tradicións e sensibilidades. Nos doce temas que fan parte do disco o dúo deixa poucos paus contemporáneos sen tocar, dende o pop electrónico de "María Silenzo", "Amei-te tanto" ou "Funcionaria ou estudante" até o ton New Wave de "Danzarei para ti... se botas outra moeda", pasando por experimentos coma "Postpunkdeirada" -un tema que ven ser un novo estilo musical en sí mesmo- ou "Cando eu era mozo", unha boutade en clave R n' B que soa coma o faría Timbaland se tivese o seu estudo nunha palloza do Cebreiro e no que participa coma convidado estelar Carlos Valcárcel AKA Projecto Mourente.Continuando coa liña iniciada no seu debut, Lusco e Fusco, as letras de todos os temas son adapatacións de obras de poetas galegos (María do Cebreiro, Lois Pereiro, Daniel Salgado, Ricardo Carvalho Calero, Elvira Riveiro, Pilar Pallarés e Minus Bálido Rodriguez), incluindo ademáis coma bonus track "Berlín", o spoken word de María Lado musicado polo grupo, asi coma dúas remesturas a cargo de Projecto Mourente e unha peculiar versión de The Smiths.

O disco, que chegará no seu formato físico a todas as tendas esta mesma semana, pódese mercar xa online en A REGUEIFA TENDA e/ou descargar de balde en www.aregueifa.net

Coincidindo coa saída do disco estrean ademais videoclip do tema "Amei-te tanto". Pódese ver en youtube premendo aqui.

EsCColma: escoita e apoia

2007-08-08T17:31:00.003+02:00

A editora de camisolas CARAMUXO (www.caramuxo.com) ven de editar un compilatorio con bandas galegas para agasallar a todos os que merquen algunha das súas prendas. O disco -titulado "ESCOLMA. Escoita e apoia"- contén 21 temas, todos publicados baixo licenza Copyleft, de xente coma Iribarnes, Skárnio, Galegoz, Ataque Escampe, Quant, Fanny+Alexander, O Leo i Arremecághona ou Colectivo Oruga.